Buitengesloten?!
🚐 3510 km 📍 Exshaw, Alberta, Canada
We werden wakker in een koude camper. We zaten op 1000 m hoogte, buiten de stad, eind september; dan wordt het best koud. Opstaan duurde daarom even.
Ons toeristentempo ligt sowieso inmiddels lager dan aan het begin van de reis. We staan op, eten dan rustig ons ontbijtje en plannen de dag. Tegen de tijd dat we hebben afgewassen en de camper gereed hebben gemaakt voor vertrek, is het vaak al rond 11 uur. Vanwege de reistijd hebben we daarom alleen tijd voor korte activiteiten.
Voor we van de camping vertrokken, gingen we nog even naar de wc. Ro stelde voor dat Ies eerst zou gaan en hij erna, dan hoefden we niet alles op slot te doen. "Ach," zei Ies, "het wc-gebouw is naast onze plek, wie breekt er nou in die paar minuten?" Daar had ze een punt. We gingen tegelijk naar de wc.
Bij terugkomst vonden we een briefje op de voorruit om ons voor 10:00 uur aan te melden aangezien we gisteren na sluitingstijd waren aangekomen. Het was echter al bijna 11:00. Zou wel loslopen dachten we.
We wilden het deurtje van de camper openen, maar deze ging niet open. Hoe kan dat nou? Die hadden we toch niet op slot gedaan en hij valt toch nooit vanzelf in het slot? Oké, dan maar via de autodeuren naar binnen. Echter, die waren ook op slot. O ja, die doen we 's nachts altijd dicht. 😰
Wat nu? Ies had alleen haar tandenborstel en tandpasta bij zich, Ro alleen zijn telefoon. Er schoten allerlei scenario's door onze hoofden. Het programma van vandaag konden we wel vergeten; we zouden de verhuur of een slotenmaker moeten bellen en lang moeten wachten.
We zochten op internet voor inspiratie, hopend op een soort camping lifehack. Soms kunnen deuren klemmen, dan kon wrikken of op een specifieke plek naast het slot duwen wel helpen.
We probeerden verschillende duw- en trekbewegingen, maar de deur bewoog niet. Na een paar minuten ging de deur ineens een klein stukje verder open, alsof hij van het eerste van de twee sloten was gegaan. Hoop, maar er zat vervolgens geen beweging meer in.
Na nog een paar herhalingen van duwen, trekken, opgeven en toch nog even weer proberen had Ro ineens raak! Gelukkig. Als bijkomend voordeel konden we dit dadelijk eventueel als excuus gebruiken voor onze late aanmelding.
Bij het aanmeldhokje vond de parkranger onze late aanmelding helemaal geen probleem. Geen excuus nodig dus.
Na deze rollercoaster verlieten we het kampeerterrein. Ies spotte gelijk al de eerste wilde dieren. Er lagen vijf herkauwende Dikhoornschapen te genieten van de ochtendzon.
Daarna begon onze tocht door Kootenay National Park. Het was een prachtige route die begon met een smalle weg door een kloof en om de haverklap een nieuw uitzichtpunt waar uitstappen de moeite waard was. Maar ook vanuit de auto was het genieten.
Halverwege de reis maakten we een stop voor een wandeling naar Stanley Glacier. Na een dik uur wandelen hadden we een prachtig uitzicht op de gletsjer.
Ook de andere kant was niet verkeerd.
Of als je naar rechts keek.
Het laatste stuk van de wandeling naar de waterval was besneeuwd. Daar waren we niet helemaal op voorbereid, dus besloten we om te keren. Op de terugweg spotte Ies een bosneeuwhoen naast het pad.
Op de parkeerplaats rende er nog een Dertienstreepgrondeekhoorn of in het Engels "Chipmunk" om de camper. Deze was waarschijnlijk op zoek naar de broodkruimels die we eerder naar buiten hadden geveegd.
Na de wandeling vervolgden we onze route. Op den duur kwamen we op dezelfde snelweg waar we aan het begin van de reis Banff inreden. De verse sneeuw op de toppen maakte de uitzichten nog net iets mooier dan een paar weken geleden.
Voor onze laatste maaltijd reden we een laatste keer langs de Save on Foods (geen sponsoring) voor een paar tomaten, sla en een fles water.
Het water uit de kraan is over het algemeen niet heel lekker en het water uit de camper heeft nog een extra vreemd smaakje. In Okanagan waren er soms zelfs bordjes langs de weg waarop stond dat je water minstens één minuut moet koken voordat je het opdrinkt.
We reden naar een zelf check-in camping in Exshaw voor €15 per nacht. De camping zat vlakbij een riviertje. We pakten de nootjes en halve fles wijn die nog op moesten en genoten van de ondergaande zon terwijl we de hoogte- en dieptepunten van de vakantie langs gingen. Daarover in een toekomstig terugblikstukje wellicht meer.
'S avonds aten we de laatste vegaburgers met sla en tomaat op compleet uit elkaar vallende sneetjes volkorenbrood, waarschijnlijk het culinaire dieptepunt van de reis. We maakten een afspraak met oom P. om morgen uit eten te gaan met de familie in Calgary en we begonnen met inpakken voor morgenochtend wanneer we de camper alweer moeten inleveren.
Vlak voordat we naar bed gingen, kwam er ineens een berichtje binnen van broer J. met een nieuwsbericht: er waren twee wandelaars en hun hond gedood door een Grizzly in Banff National Park. Daar zaten wij op dat moment heel dichtbij. Ro liet Ies het bericht zien nadat ze terugkwam van een wc-bezoek in het donker. Ze was er even stil van.
Ies zocht het op in het lokale nieuws en vond een artikel waar de locatie vermeld werd. Het was inderdaad erg afgelegen en niet bij ons in de buurt. Ro las nog wat enge verhalen over grizzly-aanvallen voor het slapengaan.