De neus
🚐 9036 km 📍 Moab, Utah, VS
We hadden vandaag nog een aantal activiteiten voor de boeg in Arches. Eerst reden we naar een parkeerplaats voor een 12 km lange wandeling over rotsen, door zanden en natuurlijk langs bogen!
Het eerste gedeelte van de wandeling was over een verhard pad. Dit pad eindigde bij Landscape Arch, een ongelofelijk dunne boog die leek op elk moment te kunnen instorten.
Voor 1991 was deze boog nog een stuk dikker, maar er zijn toen grote delen afgevallen. Toevallig waren er destijds mensen die het zagen gebeuren. Er was zelfs iemand die er een foto van had gemaakt. Wat een spektakel moet dat zijn geweest.
Na deze bijzondere Arch liepen we verder over een zandpad. Het was heel fijn zand en erin lopen schoot niet op. Daarnaast kreeg Ies, met haar lage schoenen, veel zand binnen. Gelukkig duurde het zandpad niet lang. Even daarna liepen we over rotsen waar af en toe ook nog wat geklauter bij kwam kijken. Maar het was allemaal prima te doen.
We kwamen langs verschillende bogen, zoals deze hele brede met een mooie boom ervoor.
Of deze dubbele.
Halverwege hielden we een korte lunchpauze. Net voor we klaar waren haalde een familie met drie kinderen in de leeftijd 7-11 jaar ons in. Even later liepen we achter hen aan.
Op den duur kwamen we in een smalle kloof terecht waar een paar grote keien in lagen. Hier moesten we over naar beneden klimmen. Dat viel voor ons al niet mee, laat staan voor de kindjes. We grapten al tegen elkaar dat dit wel een uitdagende route was en dat we verdwaald waren.
Een aantal minuten nadat we de kloof gepasseerd waren, keken we toch maar eens op onze telefoon. En ja hoor, we bleken een stuk van de route af te zijn gedwaald. Die kloof hadden we niet door gehoeven.
Gelukkig was het niet ver van de route af en al snel waren we weer op het goede pad.
Het valt hier niet altijd mee om de juiste route te zien. Enerzijds doordat je soms over rotsen loopt en het slijtspoor niet altijd even duidelijk is. Anderzijds lopen mensen soms ook andere paadjes af waardoor je ook daar voetsporen in het zand ziet.
Je buiten de paden begeven is absoluut verboden hier en er staan overal bordjes. Toch wordt er, vooral bij bijzondere uitzichten, wel eens van het pad afgedwaald voor een betere foto.
Het verbod is er omdat er normaal een korst op de zandgrond groeit. Deze korst wordt gevormd door bacteriekolonies die voedsel produceren voor bomen en planten. Het vormen van de korst kost jaren en als het eenmaal kapot is getrapt, kan het zand en eventuele vruchtbare grond gemakkelijk wegwaaien.
Hier is de korst nog in tact.
Na de wandeling reden we richting de uitgang van het park en stopten nog bij een uitzichtpunt. Op de parkeerplaatsen hielden we onze ogen open. Dit park bleek een uitstekende locatie voor ons nummerbordenspel. We zagen hier vandaag een stuk of vijf nieuwe. Na vandaag hoeven we nog maar twee nummerborden: Rhode Island en Alabama. Dat zou moeten lukken in de komende maand!
Eenmaal het park uit reden we naar een supermarkt in Moab voor boodschappen. We kochten in bij een biologisch winkeltje. Tijdens het afrekenen werden we geholpen door een meisje die wel heel relaxt leek te zijn. Een van de dingen die we kochten was een bosje koriander. Toen ze deze scande, drukte ze even haar neus in onze koriander en zei "It has such a lovely smell!". We reageerden allebei een beetje verbluft met "Yes!", maar in ons hoofd dachten we "Wat doet zij nou?!".
Na het eten ging Ro nog even sterren kijken. Hij ging op zoek naar M31, een groot sterrenstelsel, maar hij zag alleen maar het Andromeda sterrenstelsel. Na nog een keer in het boek te kijken kwam hij erachter dat M31 en Andromeda hetzelfde zijn.
Andromeda was hier trouwens heel goed te zien. Bij eerdere pogingen kon hij soms alleen Andromeda zien als hij er niet direct naar toe keek in verband met de blinde vlek op je oog. Hier was het echter zo donker, en er was geen maan, zodat M31 bijna het hele blikveld van de verrekijker in beslag nam.
Zelfs met de telefooncamera is Andromeda te zien. Het vage witte stipje in het midden.