Een tak en een krak
🚐 6046 km 📍 Oak Park Campground, Californië, VS
Vandaag was een grote dag: we gingen naar het Jet Propulsion Laboratory, ook wel bekend als JPL.
JPL is onder ruimtevaartliefhebbers een begrip. Ze ontwikkelen allerlei satellieten, rovers en interplanetaire sondes. Bekende voorbeelden zijn de Voyager missies en de mars rovers: Perseverance, Opportunity en Spirit.
De tour begon met een introductie over hoe JPL begonnen was door een paar jonge mannen. Zij experimenteerden in 1930 met raketten in hun achtertuin. Aangezien raketten nogal ingewikkeld waren, sloten ze een partnerschap met de naburige universiteit, het California Institute of Technology. Ook waren de experimenten nogal gevaarlijk, dus werd hun lab buiten de stad verhuisd. Inmiddels ligt het op het randje van LA.
Dit alles werd verteld door een enthousiaste gids die leek te praten op dubbele snelheid. Binnen een half uur kregen we een spervuur van cijfers, feitjes en anekdotes te horen.
Momenteel ontwikkelt JPL missies in opdracht voor NASA en verzorgen ze de communicatie met lopende missies.
Na de introductie vertelde de gids wat over de verschillende modellen die in de presentatieruimte stonden. Een van de modellen was een replica van de Voyager. De ruimtesondes zijn een stuk groter dan je zou verwachten. De Voyager was op echte grootte en paste net onder het plafond.
De Voyagers zijn, tot nu toe, de enige door mensen gemaakte objecten die zich buiten het zonnestelsel bevinden. Dit hadden de makers voorzien en daarom zijn ze uitgerust met een DIY platenspeler en LP met geluiden en afbeeldingen van de aarde. Op de cover van de platenspeler staan instructies over welke snelheid de plaat moet worden afgespeeld om de juiste geluiden en afbeeldingen te zien.
Dit is de cover van de platenspeler.
Terwijl we rondliepen om de andere schaalmodellen te zien, vuurden een paar kindjes moeilijke vragen op de gids af. "Hoe werkt een zonnepaneel?" vroeg een 10-jarig jochie, en even later wilde zijn 7-jarige zusje weten: "Als de zon over 4 miljard jaar implodeert, waar vinden we dan nieuw licht?" De tourgids beantwoordde alle vragen even serieus en wetenschappelijk, waar nodig in kindertaal.
Na de schaalmodellen in de presentatieruimte gingen we naar een klein museum waar schaalmodellen stonden van de twee Marsrovers: Spirit en Opportunity, en de allereerste Marsrover, Sojourner.
Ook was er een 1:1 model van de Galileo missie die naar Jupiter was geweest.
Als klap op de vuurpijl was er ook nog een grote maansteen en het gebruikte schepje met maanstof er nog op. Deze zijn teruggebracht door een van de Apollo-missies. De maansteen had de grootte van een kiwi. Er is maar een kleine 380 kg aan maansteen en monsters op aarde, en ze zijn gewild onder onderzoekers en verzamelaars. Het was bijzonder om er zo'n grote te zien.
Na het museum gingen we naar de gigantische cleanroom waar de sondes en rovers worden gebouwd. Momenteel werken ze aan het grijze ding op de foto: de Europa Clipper missie. Clipper is bijna klaar en gaat binnenkort naar de testfase. De reis gaat naar Europa, een maan van Jupiter. Het doel van de missie is om uit te vinden of de zee onder het oppervlak van de maan de juiste condities heeft voor leven. De geplande lanceerdatum is oktober 2024, er is dan een tijdsvenster van 20 dagen met passende condities. Clipper zal Jupiter bereiken in 2030.
De volgende stop van de tour was de Mission Control Room. Vanuit deze ruimte wordt alle communicatie met lopende ruimtemissies verzorgd. Op het grote scherm boven zag je welke schotels op dat moment communiceerden met welke sondes. Het feit dat het er donker is heeft momenteel geen reden anders dan dat het vroeger was. Vroeger deed men dit om weerspiegeling op de oude CRT-monitoren te verminderen. Helemaal links lag de mission control room, met daarnaast de gelukspinda's. Deze worden tijdens kritische momenten gegeten als bijgeloof.
De laatste stop was bij een model van de Perseverance Rover, die momenteel monsters neemt op Mars. De rovers worden steeds groter. Deze is zo groot als een kleine auto.
Na de tour begonnen we te kijken waar we die avond heen konden rijden en slapen. Ro reed de parkeerplaats bij JPL af en hoorde ineens luid gekraak. "Shit, staat de koelkast weer open? Nee, dat klonk anders," schoot er door zijn hoofd. Hij trapte op de rem en keek Ies aan, "Wat was dat?!".
We stapten uit en zagen het. We waren tegen een laaghangende tak van een boom gereden.
Vrijwel meteen stond er een man naast ons die zei dat we beter niet meteen konden wegrijden omdat de hele tak dan af kon breken. We bekeken de man wat beter en zagen dat hij een petje en een T-shirt droeg van de JPL-brandweer.
Hij was een brandweerman die even een wandelingetje ging maken en precies op het juiste moment op de juiste plek bleek te zijn. Binnen een paar minuten had hij zijn collega's gemobiliseerd, en kwam er een gigantische brandweerauto aan. Even later arriveerden er nog twee pick-ups, één van de JPL-politie en één van de JPL-brandweer.
Wat een toeval dat hij hier net rondliep.
De brandweermannen en -vrouw bekeken de situatie om te bepalen wat te doen. De airco, tv-antenne en een dakraampje waren geraakt, en de tak hing nog halverwege de camper op het dak. Vooruit- of achteruitrijden zou nog meer schade veroorzaken.
De brandweerlieden wilden de takken afzagen zodat we er zonder verdere schade uit zouden kunnen rijden. Ze belden rond voor toestemming en startten de kettingzaag alvast op, maar toen bleek dat deze boom op de parkeerplaats beschermd was. Aangezien niemand in gevaar was, mochten ze er niet zomaar een tak afzagen. Bovendien waren er allerlei staalkabels gespannen tussen de verschillende takken om de boom bij elkaar te houden. Als ze een tak eraf zouden zagen, zouden de spanningen veranderen en zou de boom om kunnen vallen. Dat plan ging dus niet door.
Vervolgens probeerden ze de camper te laten zakken door de banden leeg te laten lopen en met spanbanden de tak aan hogere takken op te tillen. Met lege banden kwam de tak wel vrij van het dak, maar het optillen lukte niet.
Achteraf kwamen Ies en ik erachter dat we beide dachten: "Waarom zetten ze niet iets onder de tak om hem zo omhoog te duwen, bijvoorbeeld een ladder?". We wilden ons echter niet bemoeien met de profs die veel lol leken te beleven aan deze takkesituatie. De politieagent dacht alvast hardop vooruit aan het schrijven van dit "komische rapport" en hoe hij alle gebeurtenissen correct moest gaan verwoorden.
De politieagent vertelde dat hij tijdens zijn tijd in het leger in Irak nog met het Zwitserse leger had samengewerkt. Hij vond het toen opmerkelijk dat de Zwitserse groep een eigen kazerne ergens verderop had opgezet in plaats van zich bij de rest te voegen. Ies vertelde over de dienstplicht in Zwitserland en dat ze dat concept zelf een beetje gedateerd vond. Dit viel waarschijnlijk niet helemaal in goede aarde, want de agent vertelde daarna dat hij en een paar van de brandweer nog vrijwillig in het reserveleger zaten.
Even later kwam er nog een brandweerman in burger langs. Vermoedelijk ging het nieuws over het incident als een lopend vuurtje over de campus. Hij stelde voor om de tak met de ladder omhoog te duwen (!). Een groepje brandweermannen duwde de ladder en de zware tak stukje voor stukje omhoog, terwijl een andere collega bovenop de camper de tak omhoog tilde. Dit ging als de brandweer, een andere collega kon de camper vervolgens voorzichtig onder de boom wegrijden.
Toen de camper eenmaal vrij was, pompten ze de banden weer op. Het lampje van de bandenspanning brandde nog, maar dit kon even duren voordat deze weer de juiste spanning had gemeten.
We klommen op het dak om de takken eraf te vegen en tapeten alles vast, zodat er tijdens het rijden niks af zou vallen.
Tijdens het vrijmaken van de camper hadden we ook gebeld met de verhuur. Ze vroegen ons foto's op te sturen. Ze zouden deze doorsturen naar de LA-vestiging, en zij zouden ons de volgende ochtend bellen wanneer we langs konden komen.
We zochten een camping dichtbij de camperverhuur en reden die kant op. Onderweg speculeerden we over wat het zou gaan kosten. Ro dacht bij de verhuur in Canada een anekdote te hebben gehoord waarbij het vervangen van de airco 10k.
Ies zocht de prijzen op van de verschillende onderdelen en kwam met een schatting van $5k, inclusief de manuren en administratieve kosten van de verhuur. Laten we hopen dat Ies gelijk heeft.
Van onze verzekeringspolissen werden we eerlijk gezegd voor de reis ook al niet veel wijzer. De langdradige Duitse voorwaarden waren lastig te doorgronden en er waren allerlei uitzonderingen. Morgen maar even bellen om dit op te helderen.