Ies en Ro in de VS (en Canada)

Terugblik VS

2024-01-02T15:19:18.158390+00:00

Het zit erop. Dit waren de statistieken.

	🇺🇸	🇨🇦
Camper kilometers	11.822 km	3.644 km
Benzine	2.786 l	784 l
Gemiddeld verbruik	23,6 l/100km	21,5 l/100 km
Rijuren	100+ uren (trip meter ging niet verder)	55 uur
Campings	38	14
Nationale parken	11	4
Wandelingen	27	5
Fietstochten	13	8
Kanotochten	0	1
Campertrappetjes	0	-1
Airco	-1	0

Hoogtepunten

Ook in de VS zagen we veel wilde dieren die vaak niet schuw waren. We weten niet meer precies hoeveel we er zagen en wat we hebben gezien, maar we zagen in ieder geval veel eekhoorns, een paar muizen, 3 coyotes, hertjes, condors, kalkoenen, walvissen, dolfijnen, 1 slang, 1 stinkdier en 1 wasbeer.
Net als in Canada was het mountainbiken fantastisch. Vooral het fietsen over de woestijnstenen was een aparte ervaring, iets wat je niet in Europa kunt doen.
De nationale parken waren wederom een hoogtepunt. Elk nationaal park had zijn eigen mooie en bijzondere bezienswaardigheden, ze waren goed onderhouden en je kon er veel leren over de lokale flora en fauna.
Het verblijf in de woestijn was bijzonder. De droge lucht, het dorre landschap waar wonder boven wonder volop planten groeien en de mooie rode rotsformaties. Allemaal dingen die we thuis nooit zien.
De mensen waren wederom heel aardig en babbelig - daar kunnen wij Europeanen nog wel wat van leren.
Voor Ies was de gallon drinkfles (bijvoorbeeld melk of appelsap) ook een hoogtepunt. Dat had ze vroeger op tv of in video's gezien en nu was dat ineens werkelijkheid. Grappig detail was dat er in de koelkast een vakje was waar deze gallon fles precies inpaste.
Overal, echt bijna overal, zijn gratis, schone publieke wc's. Zelfs de dixies zijn schoon en altijd van wc-papier voorzien. Zo was er een keer op een gratis camping het wc-papier van de dixie op. Toen we de volgende ochtend weer bij de dixie kwamen met ons eigen papier, bleek die ochtend de hele dixie te zijn vervangen voor een schone met nieuw wc-papier. Ongelooflijk. Daar kunnen we aan deze kant van de oceaan ook nog wat van leren.
De laatste maand (bijna) niets doen rondom Sedona, Arizona beviel heel goed. Daar kwamen we even helemaal tot rust.

Dieptepunten

De steden in de VS zijn vaak niet zo leuk om te bezoeken. Het kleine stadje Bend in Oregon was een positieve uitzondering, maar Portland was niet zo leuk met alle drugsverslaafden en daklozen op straat. Ook het feit dat je overal met de auto heen moet en je niet lekker kunt rondlopen, maakt stedentripjes voor ons minder leuke uitstapjes.

Nationale parken

We bezochten de volgende parken:

Yellowstone
Grand Teton
Grand Canyon
Crater Lake
Yosemite
Pinnacles
Zion
Arches
Canyonlands
Redwoods
Joshua Tree

Opvallende dingen

Er worden vaak afkortingen gebruikt voor woorden. Zoals 'tru' voor 'through', 'ped xing' voor 'pedestrian crossing', 'hi/lo' voor 'high/low' op ons fornuis en 'sno-park' voor 'snow park'.
Er zit vaak suiker door eten, ook als dat niet nodig is. Zoals in brood, een hartig romig dip sausje of pindakaas. Zout doen ze er opvallend genoeg naar onze smaak juist te weinig van in.
Er liggen vaak stukken autoband langs de weg. In Europa zie je dat zelden. Hier wordt het vaak direct opgeruimd.
Imperial eenheden (feet, inches, pounds) zijn sowieso al apart en onhandig, maar ze hebben soms ook nog vreemdere eenheden. We kwamen op den duur de "board foot" als volume-eenheid tegen. Deze wordt vaak gebruikt om aan te geven hoeveel bruikbaar hout er in een boom zit. Uitleg:
Een volume hout is in eenheden van 1.000 board feet (MBF). MBF definieert de hoeveelheid rondhout dat, na alle zaagbewerkingen, 1.000 board feet timmerhout oplevert. [...] Het concept van het meten van grondstoffen (bomen) in termen van een timmerhout heeft tot problemen geleid omdat de board foot een dubbelzinnige en inconsistente eenheid kan zijn door:
- Variabiliteit van boomstammen,
- Efficiëntie van zagerijen en hun operators, en
- Verschillen in afmetingen van timmerhout dat uit een houtblok worden geproduceerd. Desondanks wordt de plankvoet nog steeds gebruikt om volume van staande bomen te schatten omdat mensen het in het verleden hebben gebruikt en niet geneigd zijn om te veranderen en omdat het een logische meeteenheid is voor gezaagd timmerhout.
Er zijn zoveel faciliteiten voor mindervaliden. Zo zijn er onder andere in nationale parken veel rolstoelpaden, er zijn speciale dixies voor rolstoelgebruikers en er zijn speciale campingplekken dichtbij de wc's.
Er wordt nauwelijks gerookt. Dit viel ons pas na een paar weken op toen er ineens iemand voor ons liep die rookte. Als je de cijfers erop naslaat lijkt het verschil niet eens zo heel groot (22% voor NL versus 16% voor de VS). Maar als je over straat loopt heb je het gevoel alsof slechts een paar procent van de mensen rookt.

LAX 🛫 - AMS 🛬

2023-12-24T13:55:24.948631+00:00

Vandaag was ons plan om vijf uur op te staan. Dit lukte niet helemaal, omdat we door de wekker heen geslapen hadden. We werden in plaats daarvan om zes uur wakker. Alsnog niet slecht.

We aten ontbijt in het hotel en maakten ons daarna klaar voor vertrek. Voor de schoonmakers lieten we een flinke fooi achter. We hadden namelijk nog redelijk wat contant geld over.

Daarna namen we een shuttlebus naar het vliegveld. Gisteren hadden we al even gekeken of de dozen in de shuttlebus zouden passen. Dat kon gelukkig makkelijk, mits er geen mensen in het gangpad gingen staan. Dat laatste gebeurde gelukkig niet.

Aangekomen bij onze terminal laadden we de spullen snel uit. Snelheid was geboden, want het regende weer hard.

We waren drie uur voor vertrek al op het vliegveld, om te voorkomen dat we door eventuele vertraging met speciale bagage in de knel zouden komen. Dat bleek geen probleem te zijn. Met nog twee uur te gaan waren we al door de beveiliging.

Het was bijna lunchtijd en we besloten van het overgebleven contante geld uit eten te gaan bij P.F. Chang's. Dit is een Aziatisch wokrestaurant met heel lekker eten. We bestelden gewokte noodles met champignons, verschillende groenten en sojasaus en sla wraps met een vulling van tofu hoisinsaus.

Er waren een paar kleine vertragingen hier en daar tijdens de vlucht, maar al met al viel het mee.

Ies vermaakte zich tijdens de vlucht voornamelijk door naar podcasts te luisteren, uit het raam te kijken en te slapen. Ro keek de Barbie-film en ging verder met zijn serie "Maid" van de heenreis, iets waar hij stiekem de hele vakantie al een beetje naar uitkeek.

Slapen ging niet heel lekker in het vliegtuig. Ies probeerde het wel veel en Ro probeerde het een uurtje of twee.

Na negen uur vliegen landden we op Schiphol in hetzelfde weer als in LA: regen.

Op Schiphol duurde het even voordat we de speciale bagage hadden en toen konden we naar de uitgang. Hier werden we verwelkomd door Ro's vader. Hij had speciaal voor de gelegenheid zijn wekker gezet om ons op te kunnen halen. Heel lief. Ro's moeder zou eerst ook meekomen, maar voelde zich helaas niet helemaal fit.

We besloten de fietsen nog even in de dozen te laten zitten. Deze dozen waren niet heel onhandig en zo namen ze minder plek in in de trein.

In Zwolle stapten we allemaal uit en werden we verwelkomd door Ro's moeder. We sleepten daarna de dozen met fietsen naar de fietsenstalling. Ons plan was om de mountainbikes in de fietsenstalling in Zwolle te laten staan. Dan hoefden we ze niet heen en weer te slepen. Op de terugweg konden we ze weer oppikken.

We konden gelukkig de fietsdozen bij de fietsenstalling in het oud papier gooien en kochten een tweede slot voor de fiets.

Daarna vervolgde Ies haar reis met de trein naar Assen en nam Ro de bus naar huis. Zijn ouders fietsten terug door de regen. Door de regen fietsen leek Ro niet zo'n goed plan op zijn mountainbike zonder spatborden.

En zo kwam er een einde aan onze reis van meer dan 100 dagen door Noord-Amerika en daarmee eindigt ook dit blog.

Bedankt dat zovelen van jullie onze avonturen zo lang hebben gevolgd en bedankt voor de vele leuke reacties die we hebben ontvangen over onze stukjes. We hadden niet verwacht dat, naast onze directe familie, mensen het blog zo lang zouden volgen.

Liefs, Ies en Ro.

Camper inleveren

2023-12-24T13:45:57.196121+00:00

🚐 11822 km 📍 Los Angeles, Californië, VS

Vandaag stonden we, zoals gepland, weer een uurtje eerder op: 6 uur.

Tijdens het ontbijt hielden we in de gaten of we nog mensen buiten zagen lopen. We hadden namelijk nog bearspray die niet mee het vliegtuig in mag. Wellicht zouden we hier nog iemand blij mee kunnen maken.

Ondanks de regen zagen we iemand een rondje lopen over de camping. Ies trok snel haar schoenen aan en sprak de vrouw aan. Ze zou de bearspray binnenkort waarschijnlijk niet nodig hebben, maar ze wilde het wel hebben. Zo. Weer een item van de pre-flight checklist af.

Na het ontbijt pakten we onze fietsen in de nieuwe dozen in en maakten we de camper een beetje schoon. De wc maakten we schoon met de afwasborstel, die hiermee zijn laatste dienst bewees.

We vertrokken van de camping in de stromende regen. Zoveel regen hadden we nog niet gezien gedurende onze reis. Hopelijk konden we de fietsdozen droog houden tijdens het uitladen. Het zou jammer zijn als ze veranderden in papier-maché.

Bij de camperverhuur was er gelukkig een afdakje waar de bagage onder kon staan. Het dak van het kantoortje daarentegen was duidelijk niet gebouwd voor dit weer, of het onderhoud was gezien het klimaat in LA niet zo dringend. Op verschillende plekken stonden emmers op de vloer om water op te vangen dat uit het plafond druppelde. Het deed ons denken aan een typische scène uit een tekenfilm.

De meeste consumeerbare goederen hadden we opgemaakt tijdens de laatste dagen. Er was echter nog hot sauce en zout over. Dit konden we kwijt in een overgebleven-spullen-kast bij de verhuurder. We zetten ook de door ons aangeschafte campingstoeltjes erin. De extra koksmessen, tupperware en de cafetière die we hadden gekocht, smokkelden we maar tussen de camperhuisraad.

Na het uitpakken controleerde de man van de verhuur de camper. Alles zag er goed uit, maar we waren wel wat over ons kilometerbudget heen gegaan. We hadden 7346 mijl gereden en maar voor 5000 mijl betaald. Er moesten dus nog 2346 mijl worden afgerekend à $0,47 per mijl. Tot slot noemden we de lijst met mankementen op die ons waren opgevallen. Dat waren er een aantal, waardoor zelfs de pen van de man halverwege leeg ging.

De verhuur biedt een gratis shuttle service aan, waarmee we naar ons hotel in LA reden. Van tevoren vroegen we de verhuur of de fietsen met of eventueel zonder dozen in de shuttle zouden passen. De verhuurder zei dat het waarschijnlijk wel zou passen. Het uiteindelijke antwoord bleek te zijn: precies.

Eenmaal in het hotel, chillden we de rest van de middag in de kamer. Een reden om naar buiten te gaan hadden we niet; het regende buiten pijpenstelen en we vonden ook niet direct een binnenactiviteit.

Rond een uur of vier kregen we trek en besloten we op aanraden van H. naar de In-N-Out te gaan. De dichtstbijzijnde vestiging was 45 minuten lopen, daarom bestelden we een Uber. We werden opgepikt door een vrolijke Chinese man in zijn Chevy Bolt.

Onze chauffeur kluste af en toe wat bij via Uber. Fulltime zou hij het nooit doen. Een vriend van hem deed dat wel en moest 12 uur per dag werken om ervan te kunnen leven. Uber houdt 40% van de ritprijs voor zichzelf.

Eenmaal bij het restaurant merkten we dat het een populaire tent is. Er stond een lange rij met auto's voor de drive-through en binnen was het ook druk. Het interieur bestond uit witte tegels en rode stoeltjes en had daarmee een beetje een retro-vibe. Het deed Ies denken aan de tv-serie Saved by the Bell.

We namen plaats in de rij voor de kassa en keken op het menu. Het was opvallend dat er slechts een paar dingen op stonden. De animal fries die H. had aangeraden stonden er bijvoorbeeld niet op. Eenmaal aan de beurt vroeg Ro of ze de animal fries hadden en die hadden ze inderdaad. We zochten het later op. Het bleek dat er een tweede 'not so secret' menu was. Hierop stonden veel meer gerechten, waaronder de animal-style fries.

Onze Uber-chauffeur was erg te spreken over de In-N-Out, maar wij konden zijn enthousiasme niet meteen delen. Wat ook niet hielp, is dat alle tafeltjes vies en plakkerig waren en verlicht werden door gezellig tl-licht.

Voor de terugweg bestelden we weer een Uber. Deze chauffeur was een stuk minder spraakzaam dan de vorige en hij accelereerde het liefst zo hard mogelijk van stoplicht naar stoplicht. Ook had hij infotainmentschermpjes opgehangen voor de passagiers waar quizjes en reclame voorbij kwamen. Waarschijnlijk een manier om extra geld te verdienen.

's Avonds pakten we de fietsen goed in de nieuwe dozen. De rest van de avond spendeerden we op typische wijze met lezen, Advent of Code en een serie.

De laatste camping

2023-12-24T13:45:10.218575+00:00

🚐 11790 km 📍 Simi Valley, Californië, VS

Anders dan andere ochtenden waren we vroeg op. We proberen namelijk ons ritme te verschuiven naar Europese tijden - elke dag staan we een uur eerder op. Vandaag was het 7 uur.

We spendeerden tot de uitchecktijd van 12 uur op de camping. We konden namelijk pas om 14:00 op de volgende camping terecht. Bovendien was het hier goed vertoeven en hadden we genoeg lees- en puzzelmateriaal om de ochtend door te komen. Het was wel opvallend hoe lang deze ochtend duurde als je vroeg opstaat. De meeste ochtenden de afgelopen weken waren over voor we er erg in hadden.

's Middags vertrokken we naar een nieuwe camping bij Simi Valley. Dit was een bekende camping voor ons, hier stonden we namelijk ook na ons onfortuinlijke avontuur dat onze eerste airco niet kan navertellen. Deze camping zit vlakbij de camperverhuur. Dit was handig, want morgenochtend moeten we de camper inleveren.

De route naar Simi Valley ging dwars door de metropool LA. We reden meestal aan de rechterkant van 6-baans snelwegen. In een van de middelste banen rijden is af en toe stressvol. Je mag hier namelijk rechts en links inhalen. Als je dan wordt ingehaald door twee vrachtwagens, is de ruimte wel heel krap. Daar komt nog bovenop dat de banen hier in de stad een stuk minder breed zijn dan in het binnenland of het buitengebied.

In tegenstelling tot de vorige camping was deze niet heel rustgevend. Om het halfuur kwam er een trein vlak langs de camping gereden. Dat was nog wel oké. Het probleem was dat er ook een spoorwegovergang was naast de camping, waarvoor de trein elke keer tweemaal luid toeterde. Gelukkig ging het om een passagierstrein die 's nachts niet meer reed.

's Avonds begonnen we alvast met het inpakken van onze tassen.

Buiten begon inmiddels het weer om te slaan: het werd bewolkt en er kwamen buitjes. Het leek wel alsof we in een film zaten en de regisseur de sfeerknop even omdraaide nu het einde in zicht kwam. Enerzijds vonden we het wel jammer dat de reis zijn einde naderde. Anderzijds hadden we ook wel zin om onze families en vrienden weer te zien. Het dumpen, water halen, tanken en navigeren door krappe straatjes zullen we in ieder geval niet missen.

De laatste tocht

2023-12-24T13:43:54.036924+00:00

🚐 11594 km 📍 Caspers Wilderness Park, Californië, VS

Het was vandaag een speciale dag. We vierden ons 11-jarig jubileum. Traditiegetrouw was één van ons de speciale dag vergeten. Dit jaar was het de beurt aan Ro. Ies had voor Ro twee boeken gekocht: Gun iedere kabouter zijn eigen muts van Aaf Brandt Corstius en An Immense World: How Animal Senses Reveal the Hidden Realms Around Us van Ed Yong.

Na het ontbijt maakten we ons op voor de laatste mountainbiketocht op Amerikaans grondgebied. Rondom de camping lagen verschillende routes. Ies plande een rondje door een aantal blauwe routes aan elkaar te knopen.

Het mountainbiken hier is anders dan we gewend waren van de afgelopen weken in de woestijn. Het is hier een stuk heuvelachtiger en we moesten flink klimmen. Dat viel nog niet mee. Waar we eerder soms kracht of evenwicht misten, misten we hier souplesse. Je moet hier met beleid omhoog fietsen. Het was vaak zo steil en zanderig dat je achterwiel wegslipte als je te veel kracht zette.

Ook de paden zelf waren anders. Het was niet per se een mountainbikeroute. Het waren veelal zanderige "double track" paden waar ook een 4x4 over zou kunnen.

We fietsten eerst weg van de camping omhoog, dit nam het merendeel van de totale tijd in beslag. De weg naar beneden was steil en snel. Toch jammer om de zuurverdiende hoogtemeters zo snel te verliezen.

Na 2,5 uur waren we weer bij de camping en spoelden we de fietsen af bij het dumpstation.

's Middags ging Ro weer bezig met een Advent of Code-opdracht, terwijl Ies las in haar boek Atomic Habits.

Voor het avondeten kookten we een maak-zoveel-mogelijk-op-wat-in-de-camper-ligt-curry. In de curry ging onder andere de resterende ui, knoflook, zonnebloemolie, rijst en een beetje tomatenpasta.

In de avond ging Ro weer verder met puzzelen en deed Ies nieuwe ideeën op voor haar post-reis-leven in Atomic Habits.

Het past!

2023-12-24T13:42:12.819424+00:00

🚐 11594 km 📍 Caspers Wilderness Park, Californië, VS

We begonnen met een ontbijtje buiten bij de camper. Het is hier 's ochtends warmer dan 50 km verderop aan de kust, al konden we bij de vorige camping ook buiten eten in de zon. Dit lekkere warme weer zullen we wel gaan missen als we weer in het koude Europa zijn.

Na ons ontbijt testten we of de fietsen pasten in de nieuwe fietsdozen. Deze zijn namelijk iets kleiner dan de KLM-dozen die we op de heenweg gebruikten. De fietsen pasten er perfect in, maar het stuur moest wel losgemaakt worden.

Terwijl we met de fietsen bezig waren, verving Ro ook meteen wat remblokjes op beide fietsen. We hadden verwacht wel meer blokjes nodig te hebben tijdens de reis, maar ze sleten minder hard dan verwacht, voornamelijk doordat we hier weinig van hoge bergen af denderden. We reden vaker in glooiende landschappen waar de remmen vrij koel bleven.

's Middags deden we voor de laatste keer boodschappen. We haalden wat missende ingrediënten voor een curry en kochten brood. Als het goed is, komen we hiermee precies uit en houden we weinig eten over.

Bij terugkomst besloten we de rest van de dag te chillen bij de camping. We lazen in onze boeken en Ro maakte een paar Advent-puzzels.

Het is op deze camping heel rustig, zelfs in het weekend. Iets verder naar het westen aan de kust zitten alle campings stampvol. Het rustige bevalt ons wel.

Waar het op deze camping ontbreekt aan mensen, wordt ruimschoots goedgemaakt door de hoeveelheid eekhoorns. Er rennen hier tientallen rond. Ze hebben verschillende holen in de grond waar ze zich in kunnen verschuilen. We zien ze niet vaak in de bomen.

Niet alle holen zijn van eekhoorns. Ro zag af en toe een klein muisachtig beestje uit zijn holletje komen. De muis knaagde telkens wat aan een plant die voor zijn ingang stond. Zodra Ro zich bewoog, schoot het schuchtere muisje terug zijn hol in. Na dit een paar keer herhaald te hebben, had de muis de stronk van de plant doorgeknaagd en trok de hele plant snel zijn gangenstelsel in.

Gas

2023-12-17T23:05:38.239217+00:00

🚐 11580 km 📍 Caspers Wilderness Park, Californië, VS

Vandaag was de laatste dag op de camping aan de kust. We begonnen de ochtend met hetzelfde hardlooprondje als twee dagen geleden over de gehele lengte van de camping.

Na een ontbijtje buiten en een douche vertrokken we van de camping. We reden een stuk naar het noorden langs de kust. Onderweg stopten we bij Calafia Beach om te zwemmen.

We parkeerden de camper bij het strand en wilden wat gaan lunchen. Er was nog een restje van gisteravond wat we konden opwarmen. Ro probeerde een pitje aan te doen, maar tot zijn grote verbazing ging een ander pitje aan met een flinke vlam.

Ineens realiseerden we ons dat de rare lucht die we zojuist roken gas was. Het was niet het afval of een vieze geur van buiten. Waarschijnlijk hadden we per ongeluk tegen het fornuis gestoten en het gas aangedaan toen we ons langs elkaar wurmden in de camper.

We openden alle ramen en wachtten een paar minuten voordat we weer verder gingen met ons prakkie opwarmen.

Later dachten we er nog eens over na waarom we de gaslucht niet herkenden. Het leek wel of de geurstoffen die aan het gas worden toegevoegd hier anders zijn dan in Europa. Helaas konden we na een korte internetzoekactie hier niets over vinden.

Eenmaal op het strand zagen we niemand in het water. Ook beukten de golven vrij hard in op het steile zandstrand. Daarnaast stonden er bij de toegangspoort van het strand allerlei waarschuwingen over onverwachte situaties in het water. We besloten het zwemmen maar even te laten varen.

In plaats daarvan lazen we onze boekjes en leidde yogamaster Ies een stretch- en mobilityserie.

Na een uurtje op het strand vertrokken we richting de volgende camping. Het is nu weekend en de campings aan de kust waren allemaal al volgeboekt. Gelukkig was er landinwaarts meer plek en voor lagere prijzen.

We hebben drie nachten gereserveerd bij de Live Oak Campground in Caspers Wilderness Park. Waar bij de ingang dit waarschuwingsbordje stond. Het is hier dus een echte wildernis.

Eenmaal op onze plek lazen we onze boeken, terwijl we genoten van de laatste zonnestralen.

In tegenstelling tot de vorige camping aan de kust is het hier een stuk rustiger. Hier horen we alleen ver weg auto's rijden en af en toe een vliegtuig overvliegen. Wat een verschil met de kust, waar we naast een autoweg, een spoorlijn en vele andere kampeerders zaten.

Fietsdozen

2023-12-17T23:08:37.431159+00:00

🚐 11502 km 📍 Carlsbad, Californië, VS

Onze KLM-fietsdozen die we op Schiphol hadden gekocht, zijn flink beschadigd geraakt tijdens de tweede vlucht. We moeten daarom nieuwe dozen zien te regelen. Dat kon nog wel eens een ding worden, want er worden geen dozen verkocht op het vliegveld van LA. Tijdens het online zoeken naar info over LAX en mogelijke fietsdozen merken we dat het vliegveld niet erg populair is: "LAX barely has working toilets".

Ro belt een lokale fietsenzaak of ze misschien dozen over hebben en of we deze mogen hebben. Die hadden ze inderdaad genoeg. Tegen het einde van de dag konden we ze ophalen.

Dat viel gelukkig mee.

In de tussentijd wilden we gaan zwemmen bij het strand van de camping. Strand was er helaas niet echt, het waren veelal keien. Ook was de zee vrij ruig en zagen we er niemand zwemmen. We besloten het er niet op te wagen.

Na een tijdje op de keien te hebben gelegen, lagen ze niet meer zo lekker en begonnen we trek te krijgen. Gelukkig hebben ze een café en snackbar op de camping. We bestelden er een pizza en patat met Parmezaanse kaas. Beide waren erg lekker.

Terwijl we zitten te smullen zien we een lange rij ontstaan voor de poort van het park. Het is vrijdag en de incheckstarttijd van 14:00 is zojuist verstreken. Het wordt een druk weekend.

Het einde van de middag nadert en het is tijd om de dozen op te halen. We navigeren door het drukke avondverkeer van Carlsbad naar de fietswinkel. Gelukkig is er een grote parkeerplaats, waar we zelfs met de camper makkelijk kunnen parkeren.

We krijgen twee dozen mee die we met wat gemanoeuvreer in het gangpad van de camper zetten. De dozen zien er wel wat kleiner uit dan die we eerst hadden. Wellicht moeten we de fietsen meer demonteren dan eerst? Het lijkt ons een goed plan dit binnenkort even te testen, zodat we niet op het vliegveld voor verrassingen komen te staan.

Als we weer op de camping zijn leggen we één doos op de fietsen, de andere zetten we in het gangpad. Gelukkig hebben we een slide-out en is er daardoor genoeg ruimte.

's Avonds maken we rijst met wat diepvriesgroenten en satésaus met Beyond gehaktballetjes. Het Beyond 'vlees' smaakt een stuk minder goed dan de Impossible Burgers, maar de satésaus maskeert een hoop. Onze correspondent pindakaas houdt zijn voorraad de hele reis al goed in de gaten. Na dit recept liggen we volgens de laatste cijfers weer goed op koers om onze doelstellingen te halen.

Wasdag

2023-12-17T23:27:17.567591+00:00

🚐 11468 km 📍 Carlsbad, Californië, VS

Het is even wennen op deze nieuwe camping. Van de afgelopen weken waren we rustige campings gewend, maar hier aan de kust is het een stuk drukker. Achter ons rijdt er af en toe een trein voorbij en daarachter ligt een drukke autoweg.

Desalniettemin wordt er ook heel wat afgewandeld en gefietst hier. Er zijn zowaar fietspaden naast veel wegen in Carlsbad. Daarnaast wordt ook 'onze' campingweg veel gebruikt door wandelaars en fietsers.

Een type dat veel voorbij komt is de typische Californische blanke vrouw met blond haar in athleisure: legging, bodywarmer, grote zonnebril, pet, airpods, iPhone in één hand en in de andere een koffie to-go.

De was hoopt zich inmiddels weer flink op en we hebben nog een dikke week te gaan. Gelukkig zit er een wasserette op de camping volgens de brochure. We pakken onze was in en lopen naar de wasserette. Eenmaal aangekomen op de plek waar de wasserette zou moeten zijn, zien we niets wat daarop lijkt.

We besloten het in de campingwinkel te vragen. Het vriendelijke meisje vertelt ons dat de wasmachine buiten (!) achter de campingwinkel staat. Deze machine mogen de campinggasten gebruiken voor $5.

Na het inladen van onze was, gaan we zitten op een paar hoge badmeesterstoelen voor de campingwinkel. Vanaf deze stoelen hebben we een mooi uitzicht over de oceaan. Af en toe zien we een pelikaan voorbij zweven en rond ons graven eekhoorntjes gaten in de grond.

Na het wassen is het tijd voor wat actievers. We besloten een stukje hard te lopen over de camping. De camping is een strook van 30 meter breed en 2,5 km lang, parallel aan de kust. We maken een 'rondje' over de hele camping heen en terug.

We begonnen ons rondje vlak voor zonsondergang. Tijdens ons rondje zakte de zon onder de horizon en zagen we de lucht verkleuren. Dit ziende is het niet zo gek dat het hier zo populair en druk is.

Jerry Mouse

2023-12-14T07:14:34.772669+00:00

🚐 11468 km 📍 Carlsbad, Californië, VS

Vandaag was de laatste dag in Joshua Tree National Park. Ook de laatste nacht hier is niet geheel muisloos verlopen. Deze keer konden we er gelukkig wel redelijk doorheen slapen.

We begonnen 's ochtends, net als gisteren, direct na het opstaan met een korte wandeling over de camping. Dit is iets wat Ies thuis ook wil proberen. Vroeg zonlicht is schijnbaar een goede methode om je dag-nachtritme te reguleren. Zonlicht is hier gelukkig in overmaat aanwezig.

Na het ontbijt vertrekken we van de camping en rijden richting de noorduitgang. Onderweg maken we nog een stop voor een wandeling naar de Wall Street Mill. Dit is een oude goudmijn, waar tussen 1930 en 1960 goud werd gewonnen.

Hier en daar waren er in het landschap nog tekenen van de mijntijd te zien, zoals deze oude auto in de bosjes.

Of deze oude waterput. De twee vrouwen op de foto zijn parkrangers. Zij waren bezig om het waterniveau van de put te meten, om te kijken hoe het hier stond met het grondwaterpeil.

En natuurlijk het gebouwtje waar het erts werd verwerkt om het goud eruit te filteren.

Alles was nog verrassend goed bewaard gebleven, als je bedenkt dat het hier al bijna een eeuw ligt. Het droge klimaat zal daar flink aan hebben bijgedragen.

Eenmaal het park uit reden we richting Carlsbad aan de kust in Californië. Hier hadden we voor drie nachten een camping aan de kust geboekt.

Onderweg naar de kust werd het steeds drukker op de weg en zagen we aparte taferelen. Zo zagen we een "road gator": het buitenste gedeelte van een band waar het profiel zit. Deze zien we hier veel naast de weg, maar deze lag midden op de weg.

Even later zagen we een pick-up truck op de vluchtstrook staan die zijn rechtervoorwiel miste. Ies spotte de bellende bestuurder en het missende wiel een aantal meter verderop in de berm.

Weer iets later sloten we aan in een file net na een afslag van de snelweg. Twee pick-up trucks bedachten zich op dat moment dat ze toch liever de vorige afslag wilden nemen. Ze stuurden de berm in en staken gewoon het gras tussen de snelweg en de afslag over.

Het laatste voorval gebeurde toen we bijna bij de camping waren. Ies reed op een rustige weg naar een kruispunt waar we linksaf wilden slaan. Voor ons begon de voorsorteerstrook, Ies zette het knipperlicht aan en stuurde het begin van de strook in maar ineens zag ze in haar spiegel een Ford Bronco die haar met hoge snelheid vlak voor en op het kruispunt ging inhalen. Gelukkig kon ze op tijd terugsturen.

Het bij vlagen chaotische stadsverkeer hadden we de afgelopen tijd niet gemist in de woestijn.

Verder liep de reis gelukkig rustig. We reden door gigantische suburb wijken, langs stinkende veebedrijven, over bergen en zagen een mooie zonsondergang.

Tijdens de reis viel het ons ineens op dat de lucht anders voelde en rook. Na even speculeren waren we eruit: de lucht was weer vochtig. Dat hadden we sinds we, een dikke maand geleden, naar Zion National Park waren gegaan, niet meer meegemaakt.

Na wat zoeken vonden we de camping en reden naar ons plekje. Voor $50 per nacht krijgen we een plekje aan het strand, maar niet veel meer. Geen stroom, zoals op de vorige campings, en voor de douches moeten we ook apart betalen. Je merkt dat we weer in Californië zijn.