Hoogtevrees
π 8351 km
π Zion National Park, Utah, VS
Vandaag had Ies een wandeling gepland naar Angels Landing. Voor deze populaire wandeling moesten we van te voren een vergunning aanvragen, omdat maar een beperkt aantal personen tegelijkertijd naar boven mogen. Het is namelijk een smalle steile route met afgronden waarbij je aan een ketting moet vasthouden. Gisteren kwam de vergunning binnen in onze mailbox, dus we konden naar boven.
We namen de shuttlebus vanaf onze camping naar het begin van de wandeling. Er mogen in dit dal maar beperkt auto's rond rijden. Er rijden daarom gratis shuttlebussen rond die je op de meest belangrijke plekken kan afzetten.
Rond half 12 kwamen we bij de shuttlebus stop van de camping aankakken. Tot onze verbazing stond er een gigantische rij voor de bus te wachten. Er was zelfs een wachtslinger die de mensen netjes in een zigzaggende rij sorteert. Ies had gelezen dat het druk kon zijn, maar dacht "Het is november, dat zou nu toch wel meevallen?".
Dat viel vies tegen. Uiteindelijk duurde het gelukkig maar een half uur voordat we in de bus zaten, de shuttles waren volop mensen naar boven aan het rijden.
De bus werd bestuurd door een enthousiaste vrouw die om de paar minuten een leuke anekdote vertelde over het park of een plek waar we langs reden.
Er zijn hier trouwens opvallend veel vrouwelijke chauffeurs. Dat gevoel wordt bevestigd met twee statistieken die ik zoeven vond. Volgens zappia is het 51:49 in het voordeel van de mannen en volgens data usa 55:45. Voor mijn gevoel is de Nederlandse buschauffeur 9 van de 10 keer man en vaak ook van middelbare leeftijd. Voor Nederland vond ik zo snel even geen statistiek om dat gevoel te bevestigen.
De buschauffeur vertelde ons dat er in het park regelmatig steenlawines voorkwamen. Als je gedonder hoorde en het was een heldere dag, probeer onmiddellijk ergens te schuilen was haar advies. Ook de rivier kon plots veranderen van een rustig kabbelend beekje in een wilde rivier. Ze wees naar een paar ontwortelde bomen en grote stenen die waren verplaatst door recent hoogwater.
We zouden vandaag niet bij de rivier wandelen, maar naar een mooi uitzichtpunt gaan. Voor overstromingen hoefden we dus niet te vrezen. Maar een steenlawine zou kunnen.
De route begin meteen langs de steile bergwand omhoog. We maakten snel hoogtemeters en zagen steeds meer van de vallei en de omringende bergen.
Onderweg kwamen we langs allerlei interessante geΓ«rodeerde steenwanden. Zoals deze gelaagde wand.
Of deze grappige gaten in de wand, met vinger voor de schaal.
Of deze holte, waarschijnlijk door keien uitgehold.
Holte waar een volwassen persoon net in past. Het lijkt op de foto alsof er water instaat, maar dat is niet zo.
Na een dik uur klimmen kwamen we bij het gedeelte van de wandeling met kettingen waar je een vergunning voor nodig had.
Het was ondanks het vergunningsysteem vrij druk en je moest af en toe tegenliggers langs laten op smalle plekjes.
Het zandsteen was gelukkig heel grippig. Alleen het zand dat er soms op lag was glad. Desalniettemin was het vrij spannend en Ro's hoogtevrees kwam naar boven. Met goed opletten en niet teveel de diepte in kijken ging het gelukkig wel.
Totdat we een bocht om kwamen waarna we ineens de rest van de route konden zien. We zouden over een smalle graat moeten wandelen en zagen mensen over steile stukken langs afgronden klauteren. Dat vooruitzicht werd Ro wat te gek en hij besloot het hierbij te laten. Ies twijfelde even maar besloot wel verder te gaan.
Ze liep tussen de andere mensen omhoog en moest zich goed concentreren om niet teveel naar beneden te kijken. Ze vond het vreemd dat het normaal leek te zijn om deze route zonder klimgordel te lopen. Het viel wat Ies betreft in de categorie via ferrata.
Onderweg leken de meeste mensen het ook wel spannend te vinden. Sommigen twijfelden ook of ze verder wilden gaan, er werd vaak gevraagd hoe ver het nog was, en op de terugweg zei een jongen "I so regret this". We konden ons niet voorstellen hoe gevaarlijk het hier was met de druktes van voor de vergunningen.
Terwijl Ies liep te zweten, volgde Ro haar voortgang met de verrekijker. Ook probeerde hij wildlife te spotten, maar zag helaas niets.
Het was geen straf om hier even te wachten. Het was een bizar mooie plek.
Na een half uurtje kwam Ies weer heelhuids terug. Ze had de top gehaald maar was snel weer teruggegaan. Het uitzicht was heel mooi, maar telkens wanneer je naar het uitzicht keek, keek je automatisch ook een eind naar beneden. Het was 15:00 en de zon stond al wat lager. Tijdens het teruglopen zag Ies op een gegeven moment dat een deel van haar schaduw al over de afgrond hing, de kriebels π±.
Ies vlakbij de afgrond en de vallei die een paar honderd meter lager ligt achter haar.
Na dit hoogtepunt liepen we weer naar beneden. We namen de shuttlebus een stop verder naar de Weeping Rock. De tranen van deze stenen zijn regen- en smeltwater wat zich jarenlang door poreus gesteente heeft bewogen. Op deze hoogte stoot het op een dichtere steenlaag en wordt het water naar buiten gedrukt.
Niet verrassend heerst hier ook een ander microklimaat. Er groeien hier op de rotswand allerlei waterlievende planten.
In de shuttlebus terug naar de camping was het erg druk. We moesten eerst een paar bussen overslaan. Toen we eenmaal in een bus zaten sloeg deze veel haltes over omdat de bus vol zat. Het deed ons denken aan de bussen van Groningen Centraal naar Zernike.
Als avondeten warmden we een restje op van gisteren. Terwijl we zaten te eten zag Ro ineens een muis vanuit zijn ooghoek. Hij wist niet zeker of Ies nou heel erg bang was voor muizen. Het enige wat hij kon uitbrengen was "Oh...". Ies vloog gelijk de andere hoek in, omdat ze dacht dat het een spin was (er wordt hier te pas en te onpas verkondigd dat er tarantulas zijn). Een muis was een grote opluchting.
We probeerden de muis te lokaliseren en eventueel te vangen met een emmer en tupperware, maar die was allang in een van de vele gaten van de camper gekropen. De rest van de avond zagen we de muis nog een aantal keer, maar het was ook weer verdwenen voor we iets konden doen. Er lagen nergens poepjes, dus hij was er pas recent. Wat nu?