Icefields Parkway
🚐 750 km 📍 Jasper, Alberta, Canada
Vandaag reden we van Banff naar Jasper via route 93, ook bekend als de “Icefields Parkway”. Het klinkt een beetje als een Mario Kart-circuit en is zeker net zo spectaculair.
De buren gaven ons voor vertrek nog wat tips voor in Jasper en vertelden dat er twee dagen geleden in de buurt van Banff een groep wandelaars door twee grizzly's was gevolgd.
Na een paar controles van de camper (zijn alle campingaansluitingen verwijderd, zitten alle spullen stevig vast, staan er geen raampjes meer open, etc.) konden we gaan.
Een uur na vertrek was het tijd voor onze eerste tanksessie. De tank was alweer 3/4 leeg, en op de 250 km lange weg naar Jasper is maar één tankstation. Het duurde even voordat de 110 liter verse brandstof in de tank zat. De benzine hier is niet duur, namelijk €1,06/liter, maar met zulke hoeveelheden is het toch een aardige rekening.
Onze eerste geplande stop was Moraine Lake, vlakbij het turquoise en beroemde Lake Louise. Dit meer is net zo mooi als het beroemde Lake Louise, maar veel minder druk. Helaas was de weg naar Moraine Lake alleen open voor de shuttlebus, daarom reden we door. Onbedoeld reden we zo de parkeerplaats van Lake Louise op.
We liepen een stukje langs de oever en kozen een plekje om te lunchen. We moesten wel scherp blijven tijdens het eten. Een vogeltje pikte bijna een broodje uit Ies haar handen, en toen we wat gefriemel achter ons voelden, bleek een eekhoorntje bekend te zijn met het concept rugzak en ritssluiting.
Vanaf Lake Louise begon officieel Route 93. Het is een tweebaansweg met een aaneenschakeling van mooie bergen, herfstkleurige bossen, blauwe meren, rivieren, uitzichten en natuurlijk; veel gletsjers.
De volgende stop was Bow Lake. Hier was het een stuk rustiger, en dronken we wat slappe koffie met een hele lekkere brownie.
We vervolgden onze weg richting Jasper. Onderweg werden we nog ingehaald door een motorrijder die na ons te hebben ingehaald zijn middelvinger opstak en toeterde. Ro dacht niet dat hij iets raars had gedaan. Even later zagen we dat hij hetzelfde deed bij een paar auto's voor ons. Wellicht was hij in de leer geweest bij Kooten en de Bie?
Het werd hier ook steeds bergachtiger, en Ro moest de "Tow/Haul" functie vaak activeren. Deze modus zorgt ervoor dat er bij een afdaling eerst op de motor wordt geremd.
Het hoogtepunt van de route waren de Columbia Icefields. Hier was Ro 20 jaar geleden ook geweest, en toen kwam de gletsjer nog een stuk verder. De gletsjer was nu wel erg ver, en we besloten hem alleen van een afstand te aanschouwen.
In Jasper aangekomen was het tijd om te wassen. We gingen naar een wasserette, zoals wij Europeanen die alleen in films zien. Maar hier zijn ze echt.
Terwijl de was draaide, bezocht Ies de Circle K supermarkt even verderop. Ze wilde wat broodbeleg, melk en biertjes halen. De Circle K supermarkt lijkt van buiten een gewone supermarkt, maar zodra je binnenstapt ineens niet meer. De ene helft ligt vol met chips en de andere helft met snoep en cola. Uiteindelijk moest Ies langs drie winkels voor vier dingen.
Het werd al laat toen de was klaar was. We besloten om bij het naastgelegen steakhouse te gaan eten. Alberta staat bekend om de steaks en profileert zichzelf graag als cowboystaat.
Na een lekkere steak te hebben gegeten, was het tijd voor een sterrenkijkavond die we hadden geboekt. In Jasper National Park wordt het 's nachts nog echt donker. Het was ook nieuwe maan (tegenovergestelde van de volle maan) en helder - een topavond dus.
We meldden ons bij de balie van de sterrenwacht, deze zat in de lobby van een luxe hotel. Ies nam plaats in de bar en keek een honkbalwedstrijd, Ro ging nog even naar de WC. De WC-hokjes hier hebben iets raars: er zitten vaak grote spleten van een paar cm langs de deuren van de wc-hokjes. Zelfs bij zo'n luxe hotel.
Het sterrenkijken bestond uit twee delen. Eerst bekeken we Saturnus, Jupiter en haar manen, en een dubbele ster in het sterrenbeeld Grote Beer door drie optische telescopen. Daarna bekeken we enkele hemellichamen met een telescoop waar ze een camera aan hadden geknoopt. De camera is veel gevoeliger voor licht. Hiermee bekeken we onder andere het Andromeda sterrenstelsel en de Dumbbell Nebula. Het was indrukwekkend om dit te zien onder zo'n donkere hemel. Bovendien was de Melkweg met het blote oog makkelijk zichtbaar.
Na dit mooie avontuur was het tijd om naar onze camping te rijden. Het was inmiddels 1 uur 's nachts en Ro reed naar de camping. Dit was spannend, aangezien het een onbekende omgeving was, over afgelegen kleine weggetjes, waar zomaar wilde dieren de weg op konden lopen. Op de reguliere campings was geen plek meer, dus moesten we naar de Overflow camping. De naam beschrijft de functie.
We arriveerden rond half twee. Bij deze self-check-in camping kom je aan, je zoekt een plekje, registreert jezelf via een briefje, en doet geld in de enveloppe. Ro vond het spannend om 's nachts over de onbekende camping te lopen. Je ziet weinig, en met het recente "Hey Bear"-avontuur in het achterhoofd werd hij een tikkeltje nerveus.
Er gebeurde gelukkig niets, en daarna was het eindelijk bedtijd.