Lift-off
🚐 6418 km 📍 Pismo Beach, Californië, VS
We sliepen uit en aten ons ontbijt buiten onder een boom naast de camper. De temperatuur is aangenaam, zo'n 20°C.
Na het ontbijt gingen we zwemmen op het strand bij de camping. We voetbalden en namen een duik in het water. Het water hier leek kouder te zijn dan bij de vorige camping.
Na deze opfrissing lieten we ons opdrogen op het strand. Ies las een boek, terwijl Ro naar de oceaan keek. Dit was namelijk ook een plek om walvissen te spotten. In november zouden ze hier zijn op hun tocht naar Mexico. Het was nog geen november, maar wellicht waren er een paar vroege vogels.
Na nog geen minuut spotte Ro, en Ies die toevallig ook even keek, een paar dolfijnen. De dolfijnen waren nog geen 10 meter van de branding verwijderd. Ze kwamen een paar keer boven en gingen toen weer naar het diepere gedeelte.
We bleven ze een tijdje volgen terwijl het groepje van zes à zeven voor de kust heen en weer zwom. Af en toe sprong er een uit het water.
Het waaide vrij hard, waardoor het vrij fris was op het strand. We besloten ons te gaan douchen in de camper en alvast chili te koken zodat deze op smaak kon komen.
Bij de camper aangekomen hadden we allebei zwart spul onder onze voeten, wat lastig te verwijderen was. Zou het olie zijn geweest? Er waren namelijk een aantal boorplatforms voor de kust. Wellicht hadden die wat gemorst?
Ies zocht het op, en dat zou een mogelijkheid kunnen zijn, maar het kan ook via natuurlijke processen uit een olieveld druppelen. De ruwe olie drijft naar het oppervlak, de lichtste elementen verdampen, en er blijft een zwarte bal over. Het bleek nog een hele klus te zijn om het zwarte spul enigszins van je voeten te wassen.
Ons plan is om vandaag een lancering van een raket te bekijken. We zitten vlakbij Vandenberg, een militaire basis waarvan soms ook raketten worden gelanceerd. Laat nou net voor vannacht een lancering gepland staan. Helaas is deze wel om 2:00 's nachts, maar zoiets unieks wilden we niet missen.
We reden naar het dorpje Lompoc dat naast de basis ligt. Ies had hier een camping gevonden waar we voor $30 elektriciteit hadden. Het was wel first come first serve.
Aangekomen bij de camping zien we dat elke vrije plek is afgezet met een lint. We besluiten te vragen bij de camp host. Ro liep naar de camper, die omringd werd door allerlei kleine prullaria, en er stond keiharde Amerikaanse rockmuziek aan. Hij schreeuwde hard hallo, hopende dat hij niemand de stuipen op het lijf zou jagen.
Een magere vrouw in paarse kleding, cowboyhoed en veel mascara stapte de camper uit. Ze deed de muziek uit zodat ik haar wat beter kon verstaan. Echter, zonder de muziek was de vrouw nog steeds slecht te verstaan. Ro vroeg of er nog plek was. Dat wist ze niet; we moesten de gemeente bellen.
Raar. Een camp host op een first come first serve camping die niet weet of er plek is. We kregen sowieso een beetje een raar gevoel bij deze camping. We besloten door te rijden naar het centrum.
In het centrum gingen we naar een bar om de tweede in de best of 7 serie van de World Series te kijken. Wederom was er geen geluid en op de andere tv werd American football uitgezonden. Hier was de finale ook niet heel belangrijk.
Na de wedstrijd stapten we in de camper en reden naar een plek om de lancering te bekijken. Ro had online een aantal plekken gevonden en we kozen de dichtstbijzijnde. We parkeerden van de weg af, tussen twee afslagen die naar de militaire basis leidden.
We stonden er rond 22:00, maar de lancering was pas gepland voor 2:00 's nachts. Nog even wachten dus.
Af en toe kwamen er auto's voorbij, maar ze stopten niet bij ons. Tot er rond middernacht ineens wel een achter ons stopte. Een zaklamp naderde de bestuurdersdeur en we deden open.
Iemand in militair uniform vroeg wat we kwamen doen. Ro legde het verhaal uit en de militair vroeg om Ro's rijbewijs. Na een paar minuten kwam hij weer terug en legde uit dat we ons op militair terrein bevonden en hier niet mochten blijven. We konden iets verderop wel parkeren in een zijweg.
We pakten de camper in en zochten een nieuw plekje. Na even zoeken vonden we een rustig zijweggetje. Er stond ook al iemand anders geparkeerd. Deze persoon ging snel zijn auto in toen wij eraan kwamen rijden. Wellicht vertrouwde hij ons niet.
Het werd later en later en de wegen om ons heen werden rustiger. Tot een kwartier voor de lancering hoorden we ineens een stuk meer auto's om ons heen. Een goed teken leek ons dat de lancering doorging.
Een paar minuten voor twee stapten we uit en keken gespannen naar de heuveltoppen rond de basis. De raket, Falcon 9 van SpaceX, was helaas niet direct te zien. We keken daarom wat heen en weer.
Precies om 2:00 zagen we ineens de lucht oplichten. Langzaam werd het feller en feller, en ineens zagen we de raket. Of eigenlijk zagen we de uitlaat van de raket. Deze was zo fel dat de raket zelf niet te zien was.
De eerste 30 seconden waren magisch. We stonden op zo’n 10 km afstand waardoor het even duurde voordat het geluid ons bereikte. We zagen alleen de oplichtende hemel.
Daarna rolde het gebulder en geknetter langzaam over de heuvels.
Het werd steeds luider en luider. Enigszins gespannen wachtten we af hoe luid het zou worden. We hadden immers geen idee. En zou je het ook horen als hij door de geluidsbarrière knalde?
We hoorden uiteindelijk geen knal en het geluid werd niet te luid.
De maan rechts met een klein stipje
links: Jupiter. Links zie je de pluim van de raket en linksboven de uitlaat van de raket zelf. Het groene vlekje naast de pluim is waarschijnlijk een lensflare.
Na een paar minuten was de raket zo ver weg dat we alleen nog een klein stipje zagen. Ineens zagen we een tweede oranje stip boven de horizon verschijnen. Het was de eerste trap van de raket die weer naar beneden kwam en een zachte landing maakte op een platform in de oceaan.
Heel cool om dit spektakel eens mee te maken. We stapten in om een camping te zoeken. In de verte zagen we een aantal auto’s terugkomen. Waarschijnlijk stonden zij even op de plek waar wij eerder waren weggestuurd.
We reden een uurtje naar een stadje verder naar het noorden. Er waren een hoop campings hier, maar de eerste paar die we probeerden waren allemaal bezet. Na wat gezoek besloten we om op een grote, ongezellige camping langs de weg te gaan staan. Het was inmiddels 4:00 en het was wel fijn om wat slaap te pakken voordat we moesten uitchecken.