Mountainbike Mekka
🚐 1807 km 📍 Whistler, British Columbia, Canada
Na een standaardochtend reden we in een half uurtje naar Whistler. Enkele kilometers voordat we Whistler binnenreden, werd al duidelijk dat hier andere mensen wonen. De huizen veranderden van trailers en kleine huisjes met veel rommel op het erf naar statige huizen op estates.
Whistler is een bekend oord voor wintersporters, getoond aan het bordje "heliskiing next left" dat we voorbij reden. Maar ook in de zomer weten zij mensen te trekken met het gigantische mountainbikepark dat ze uit de grond hebben gestampt. Het is wereldberoemd, en elke mountainbiker wil er wel eens gefietst hebben. Zo ook wij.
We hebben wel een beetje "pech", want de hoofdlift is dicht voor onderhoud, waardoor sommige trails onhandig of niet te bereiken zijn. Desalniettemin zijn er meer trails dan wij in een dag kunnen fietsen.
De makkelijkste, groene, routes liggen helaas onder de gesloten lift. We besluiten daarom om met een relatief makkelijke blauwe (gevorderde route) te beginnen. Het eerste deel ervan is een freerideroute. Dat is een soort bobsleebaan waar je vrij hard en bijna horizontaal door de kombochten kunt gaan, als je het kunt. Ook zitten er af en toe sprongen in. Onze sprongetjes stellen niet veel voor, maar ze voelen fantastisch.
De tweede helft van de afdaling doen we een technische route. Dat houdt in dat je over allerlei stenen en boomwortels heen rijdt, met hier en daar een drop tot een halve meter. Over deze paden ga je een stuk langzamer.
We doen gedurende de dag verschillende blauwe freeride- en technische routes. Tijdens één afdaling moet Ies vlak voor het liftstation vol in de ankers. Twintig meter voor haar staat er ineens een beer op het pad. Een zwarte, maar toch. Ze remt en doet een paar stappen achteruit. Ro komt een paar seconden later erbij.
Samen zien we de beer langs de baan lopen op zo'n 20 meter van ons vandaan. Hij lijkt wederom niet onder de indruk en is druk bezig eten te zoeken in de weide naast de baan. We waarschuwen een aanstormende mountainbiker dat er een beer is. Hij vraagt of ie op de baan staat. Nee is ons antwoord. Onverstoord vervolgt de mountainbiker zijn weg.
Na dit voorval lunchen we op een terras onderaan de lift en nemen een "root beer". Vanaf het terras zien we dezelfde beer door het weiland scharrelen. Tientallen mountainbikers rijden nietsvermoedend op nog geen 20 meter aan hem voorbij, maar de beer scharrelt rustig verder. Hieronder is de beer (slecht) te zien en op de eerdere foto kun je hem ook spotten.
Bijna alle mountainbikers rijden hier trouwens op full suspension-fietsen; zowel hun voor- als achterwiel is geveerd. Ies en Ro hun fietsen zijn hardtails, die hebben alleen voorvering. In de praktijk betekent dat dat wij minder hard over de baan kunnen, omdat we meer hobbels, kuilen en stenen voelen en dat onze benen meer moeten opvangen. Dat merkten we wel aan het einde van de dag.
Na de lunch rijden we nog een aantal blauwe routes en sluiten af met een gemakkelijke groene. We komen met de groene route uit bij de gesloten lift in het centrum van het dorp Whistler en moeten een kwartiertje rijden om weer bij de camper te komen. Al is dat geen straf. Onderweg komen we langs genoeg mooie plekken.
We maakten de fietsen schoon op de wasplaatsen van het bikepark en namen nog een drankje met fried pickles onderaan de lift. "Fried pickles" zijn precies wat je denkt dat het zijn: gefrituurde augurken in een deegjasje. En wij maar denken dat Nederlanders alles in de frituurpan gooien.
Na de drankjes rijden we naar de camping bij Alice Lake om te overnachten. Wederom een mooie camping en een met dagelijkse bezoeken van beren, al hebben we ze nog niet gezien. Naast beren zijn er ook douches. We hadden inmiddels alweer een paar dagen niet gedoucht, dus daar was het wel weer tijd voor.