Okanagan
🚐 2879 km 📍 Lake Country, British Columbia, Canada
Vanuit Vancouver reden we naar Okanagan. Dit is een bekende wijn- en fruitvallei in Canada, vlakbij de grens met de VS. Het regent hier nauwelijks, met 200 mm per jaar (versus 850 mm in Nederland), en heeft 2000 zonuren (versus 1500 voor NL). Daarnaast groeien er cactussen en komen er ratelslangen voor.
Voordat we daar zouden aankomen, hadden we nog een paar uur rijden voor de boeg. Onze eerste stop maakten we om te tanken en om koffie en Timbits te halen bij Canada's favoriete koffieketen, Tim Hortons.
Daarna bezochten we de Bridal Falls op aanraden van een Canadese collega van Ro. Het was een mooie waterval in een regenwoudachtig bos.
Onze tweede stop maakten we bij Lightning Lake bij Manning Park. We wilden hier eerst overnachten op de Starview Camping, want Ies had gevonden dat ze hier telescopen verhuurden. Helaas werkte het weer totaal niet mee, daarom hielden we het bij een korte stop.
Toen we eenmaal de Okanagan vallei binnenreden, werd het duidelijk dat het klimaat hier anders is dan in de rest van Canada. Het was er nog droger dan in de andere regio's waar we eerder waren. Ook waren er veel fruitboomgaarden en wijnvelden.
We wilden hier ergens op een gratis Recreational Site gaan staan. Google Maps leidde ons langs een avontuurlijke ongeasfalteerde weg. Onderweg kwamen we een hert tegen en een zwarte beer. Beide vluchtten snel het bos in zodra we ze naderden.
Als je goed kijkt zie je de beer op het pad.
Na een kwartier rijden over deze weg, meldde Google Maps dat we de bestemming hadden bereikt. Er was echter geen afslag die naar de kampeerplek leidde. Nader onderzoek met behulp van de satellietbeelden van Google wees uit dat we de plek vanaf de andere kant hadden moeten aanrijden.
Een kwartier later bereikten we de ongeasfalteerde weg die we hadden moeten nemen. De staat van deze weg was echter een stuk slechter dan de vorige. We meenden ons ook vaag iets te herinneren dat we niet over dit soort wegen mochten rijden van de verhuurder. Echter, met de invallende duisternis besloten we het toch te doen.
Achteraf gezien misschien niet het beste idee, want onderweg hoorden we ineens een schrapend geluid. Na een inspectie bij daglicht bleek dat we het opstaptrapje hadden verbogen. Deze gratis campsite kon nog wel eens duurder uitvallen dan alle andere betaalde plekken.
Na een kwartier over de extreem hobbelige weg bereikten we de camping in het donker. De volgende ochtend bleek het wel een heel mooi plekje te zijn. Er was echter wel veel koeienpoep en hier en daar afval. Jammer van zo'n mooie plek.
Meertje bij de camping.
Koeienpoep om de camper.
Bij vertrek van de camping de volgende ochtend schraapten we nog een keer met het trapje over de grond. De camper was ook flink vies geworden. Gelukkig regende het vandaag en hadden we nog een paar uur reizen in het vooruitzicht.
We reden naar Skaha Bluffs en maakten daar een wandeling tussen de buien en de klimmers door. Dit gebied is populair bij klimmers vanwege de uitstekende klimwanden gecombineerd met het milde en droge weer.
Tijdens de wandeling waren we enigszins van het pad afgedwaald, we liepen per ongeluk door de kloof in plaats van over de rotswand. We moesten over allerlei rotspartijen en omgevallen bomen klimmen. Gelukkig was er vrij snel weer een mogelijkheid om een ander pad op te gaan.
Op het nieuwe pad kwamen we onze eerste slang tegen, Ro stapte er bijna op. Het was gelukkig geen ratelslang, die hier ook voorkomen, maar waarschijnlijk een Rubberboa.
Na de wandeling begon het weer te regenen terwijl we naar de volgende camping reden. Wel ironisch dat we in de droogste plek van Canada zoveel regen hebben gehad. Al deze regen is natuurlijk wel goed tegen de bosbranden in dit gebied, die in ieder geval tot een week geleden nog steeds brandden.
Onze volgende camping was bij een appelboer. Hier kochten we allemaal verschillende appels voor een habbekrats, €1.50 per kilo. Ze waren erg lekker.
Van links naar rechts: Silken, Spartan, Aurora Golden Gala, Ambrosia en Gala.
's Avonds kookten we een avondmaaltijd van rijst met een fajita groentemix, tofu en cashewnoten. Voor de saus gebruikten we sojasaus en een hete saus van chipotle pepers. Dit bleek uitstekend te werken.
Sowieso was het een uitstekende keuze om deze twee smaakmakers, plus een potje Italiaanse kruiden te kopen aan het begin. Met een selectie van deze drie komt elk Aziatisch, Italiaans of Mexicaans gerecht tot leven.
Op de derde dag in deze droge vallei reden we naar de volgende camping aan Wood Lake. Deze camping ligt iets dichterbij de wijngaarden van Lake Country, zodat we vanaf de camping langs de wijngaarden konden gaan fietsen.
Na aankomst pakten we de mountainbikes en reden eerst over de Okanagan Rail Trail langs Wood Lake en Kalamalka Lake. Deze spoorlijn is in 2013 opgeheven en vervolgens opgekocht door de lokale gemeenschappen om hem om te toveren tot een fiets- en wandelroute van 52 km. De werkzaamheden zijn bijna klaar.
Daarna was het tijd om wijn te proeven. We fietsten over de hoge heuvel voor Okanagan Lake en bezochten drie verschillende wijngaarden. Bij de eerste twee deden we een proeverij.
Bij de tweede konden we ook een kaasje kopen en met een wijntje genieten van het uitzicht. Helaas was de zon net achter de wolken verdwenen.
De derde wijngaard bezochten we alleen om wat te eten. We probeerden natuurlijk wel de lokale ijswijn. Dit is een speciale soort dessertwijn, waarbij ze de druiven na de zomer laten hangen tot het kwik onder de -7°C duikt. De druiven moeten de volgende ochtend binnen enkele uren worden geoogst, voordat de temperatuur boven de kritische grens komt. Tijdens het persen wordt het bevroren water verwijderd, wat leidt tot de zoete wijn.
Daarna reden we met de fiets in het donker terug naar de camping, dit was gelukkig alleen nog maar naar beneden.