Reparación rápida
🚐 6196 km 📍 Carpinteria, Californië, VS
We stonden vroeg op om op tijd naar de camperverhuur te gaan. Ro belde nog even met zijn WA-verzekering om te checken of we gedekt waren. Dat bleek helaas niet het geval, huurauto's vallen onder een aanvullende verzekering. De rekening moeten we dus helemaal zelf betalen.
Even later kregen we een mailtje van de verhuurder die we gisteren hadden gebeld. Des te eerder we er konden zijn, des te beter. Dat klonk positief, alsof er vandaag nog iets kon gebeuren. We hadden ons ingesteld op een paar dagen wachten. We mailden dat we er rond 9:30 zouden zijn, pakten alles goed in en controleerden of alles nog een beetje vastzat op het dak.
Camper met getapte dak dingen.
Bij de verhuur aangekomen klom er een monteur op het dak en stelde de schade vast. Hij sprak Spaans met zijn collega, maar we konden het een beetje volgen: "El aire acondicionado, y también ..., y también ..., y también ...".
De reparatie zou wel eens veel tijd in beslag kunnen nemen, zeiden ze. Ze dachten zo'n drie uur en wilden ons misschien een vervangende camper meegeven. We zeiden dat we wel even konden wachten, dan hoeven we niet alles uit- en in te pakken.
De drie uur vonden wij juist meevallen. Ies had zelfs paniekgedachten waarbij we een week zouden moeten wachten op onderdelen en de reparatie. Dat viel gelukkig allemaal mee.
We konden wachten in de receptie, waar we thee, koffie en wifi hadden. Ro belde met JPL om het politierapport op te vragen dat gisteren werd gemaakt. Daar had de verhuur zojuist om gevraagd.
Na wat heen en weer gebeld kwam hij bij de juiste afdeling en vroeg om het rapport. De man was op de hoogte waar het over ging, maar de rapporten werden niet gedeeld met buitenstaanders. "Vreemd", zei Ro, "de politieman gisteren zei dat we konden bellen". "Nee, dat kon niet. Dat mocht niet van het juridisch team." 🤷
Na dit succes richtte Ro zijn pijlen op een ander doel: een kapper vinden. Het was inmiddels twee maanden geleden dat hij voor het laatst naar de kapper was geweest en het begon te kriebelen. Gelukkig zaten er kappers op loopafstand. Een paar hadden zelfs online reserveringssystemen, maar er was weinig plek op deze willekeurige donderdagochtend.
Hij liep uiteindelijk naar een buurt met een aantal kappers zonder online reserveringssysteem. Na een uurtje wachten kon hij terecht. In de tussentijd dronk hij een small espresso bij een naburig cafeetje. De espresso kon ook nog in medium en large formaat worden besteld, wat dat ook mag betekenen.
Ro werd geknipt door Tina met Italiaanse roots. Tina reed in een verhoogde Ford Bronco en beklaagde zich over de hoge benzineprijzen. Ik kon met haar sympathiseren: daar hadden wij met onze benzineslurpende camper ook last van.
Nog voordat Ro terug was van de kapper, kreeg Ies de rekening van de reparatie gepresenteerd. De monteur had het klusje in no-time geklaard. Speedy Gonzales.
Uiteindelijk kwamen de kosten voor de reparatie uit op $1500. Verdacht toevallig precies evenveel als de borg die we hadden betaald. De prijs van de onderdelen viel mee, de reparatie was super snel en er waren geen administratiekosten gerekend. Wat een meevaller - een stuk minder dan de 10k of 5k die we gisteren in ons hoofd hadden.
Opgelucht aten we pizza's bij een lokaal tentje. Een met een dunne bodem en een panpizza. We zaten buiten, half in de zon. De temperatuur is hier met 23 °C heerlijk eind oktober.
Met een gevulde buik en een opgelapte camper vervolgden we onze reis. We besloten via Malibu en de kust over highway 1 richting Santa Barbara te rijden. In Malibu stopten we om even bij het strand te kijken. Ies had een parkeerplaats geselecteerd met goede reviews. Er waren ook een aantal parkeerplaatsen met hele slechte reviews, voornamelijk omdat er bij mensen was ingebroken in hun auto.
We parkeerden de auto en kochten een parkeerkaartje. Er zat wel net een dakloze man vlakbij onze camper die ineens weg was toen we terugkwamen om het parkeerkaartje voor het raam te leggen. We besloten alle waardevolle spullen voor de zekerheid maar mee te nemen in de rugzak.
We moesten een stukje lopen langs een autoweg om bij het strand te komen. Vanaf het strand zagen we een stuk of 30 surfers golfjes pakken. De golven hier waren laag, rustig en voorspelbaar, ideaal voor beginners.
Behalve hier en daar een enorme villa was er niet veel te zien. We liepen terug naar de auto en wilden wegrijden. Ineens stond er een vrouw bij Ro's raam die gebaarde dat ze dringend iets wilde zeggen. Hij deed zijn raam open en de vrouw zei "Sunseeker, that is such a cute name! I've never seen that on an RV. Such a cute name!"
We reden weg en keken elkaar aan. Wat een vreemde interactie. We vermoedden allebei meteen dat het een soort afleidingstruc was. Ies had nog in de spiegels gekeken terwijl ze met ons sprak en had niets gezien aan de zijkant van de camper. We hoorden ook niets verdachts. Misschien was ze gewoon onder invloed?
Op de camping aangekomen inspecteerden we of er iemand met of in de camper had gerommeld. We misten niets op het eerste gezicht. Wat wel verdacht was, was dat het deurtje niet op slot was. We meenden dat we die op slot hadden gedaan toen we naar het strand gingen en sindsdien niet meer hadden gebruikt.
De laatste kilometers richting de camping waren mooi. We zagen hoe de zon onderging in de grote oceaan, terwijl de lucht oranje en roze kleurde. Op de voorgrond zag je de silhouetten van de palmbomen, precies zoals op alle stereotype plaatjes.
