Surfen
🚐 6616 km 📍 San Simeon, Californië, VS
Geïnspireerd door alle surfers die we langs de kust zien, hebben we besloten vandaag te gaan surfen. We hadden een les geboekt om 10:30 bij een lokale school voor 1,5 uur. Aanvankelijk leek dat vrij kort, maar achteraf bleek het lang genoeg.
We arriveerden bij de mobiele surfschool, een vrachtwagentje met surfplanken en wetsuits. Ze vroegen ons hoeveel ervaring we hadden. Ro had het één keer eerder gedaan en Ies al een aantal keren.
Na een korte warming-up en uitleg gingen we de oceaan in. Ies wist al snel haar oude skills naar boven te halen en surfte op de witte golven.
Ro had er duidelijk meer moeite mee, maar gedurende het eerste uur ging het steeds beter. Op den duur stond hij ook een paar seconden te surfen op een witte golf.
De instructeur besloot toen dat we klaar waren voor wat geavanceerdere golven in het diepere gedeelte. Dit bleek voor ons beide nog iets te hoog gegrepen en we vielen een paar keer flink, wat voelde als een zoute wasmachine. Ook zette de vermoeidheid in en ging het laatste half uurtje sowieso steeds minder goed.
Af en toe bleven de golven uit en konden we uitrusten terwijl we wachtten op nieuwe golven. Tijdens onze pauzes zagen we voor de kust een walvis uit het water komen.
Ro was aan het einde van de les aardig kapot; hij had pijn in zijn onderrug van het peddelen en was wat onderkoeld. Ies leek er minder last van te hebben, maar was ook aardig moe geworden.
We schudden de restanten zeewater uit onze hoofden en reden naar de volgende staatscamping iets ten noorden van Pismo Beach. Na een plek te hebben gereserveerd, maakten we plannen voor die middag. Ies haar moeder was eerder in deze omgeving geweest en had aangeraden om naar Hearst Castle te gaan.
Hearst Castle is een gigantisch kasteel dat is gebouwd door mediamagnaat William Hearst tussen 1919 en 1947. Het kasteel staat op een gigantisch stuk grond (162 km^2) langs de Californische kust dat zijn vader George Hearst eind 19e eeuw had gekocht voor $30.000, voornamelijk met opbrengsten van een goudmijn.
Om aan te geven hoeveel land het was; tijdens de tour door het verblijf wees de gids naar een heuvel in de verte die we nog maar net konden zien tussen andere heuvels door: daar lag de noordgrens van het estate.
Tijdens Williams' jeugd kwam hij vaak met zijn vader op hun ranch, maar het werd destijds voornamelijk gebruikt om vee te houden. Toen William het fortuin van zijn vader erfde, besloot hij er "wat comfortabelers" op te zetten.
Hij nam een vrouwelijke architect, Julia Morgan, in de hand en begon. Voor die tijd, en wellicht nu nog, was het heel bijzonder om een vrouwelijke architect in te huren. Maar Morgan was ook niet de eerste de beste. Ze had al heel wat tegenslagen overwonnen.
Zo wilde ze architectuur studeren in Parijs maar moest daarvoor eerst Frans en het metrische systeem (kilogrammen, meters en liters) leren. Er mochten destijds geen vrouwen studeren, dus ze werd een aantal keer geweigerd. Uiteindelijk werd ze toch nog toegelaten, maar ze moest voor haar 30e afgestudeerd zijn terwijl ze pas op haar 26e begon aan het zes jaar durende programma. Het lukte haar op tijd en cum laude af te studeren, en ze werd een goede architect.
Het plan van William Hearst was eerst om een huis te bouwen voor hem om te verblijven en te genieten van het uitzicht, maar het liep totaal uit de hand.
Het uitzicht vanaf een heuvel op het estate is inderdaad niet verkeerd.
Gedurende het bijna 30 jaar durende project werden er constant nieuwe verblijven en ruimtes gebouwd, herbouwd en uitgebreid. Bovendien was William een fervent verzamelaar van met name kunst uit de renaissance. Veel gebouwen of kamers werden daarom ontworpen rondom objecten die hij had gekocht op veilingen. Gedurende een bepaalde tijd werd zelfs 25% van alle kunst in Europa door William gekocht. Op zijn sterfbed lag ook een catalogus met omcirkelde items.
We zagen bijvoorbeeld een paar grote wandkleden en een grote 16e-eeuwse Franse open haard van 4 meter hoog die de basis vormden van de pre-diner kamer. Of een fontein die was ontworpen voor een paar standbeelden uit het oude Egypte.
Pre-diner kamer.
Ook indrukwekkend was het buitenzwembad, dat tot twee keer toe is vergroot.
Zwembad, met rechts in de verte de heuvel die de rand van het grondgebied markeert.
En het binnenbad, belegd met 2,2 miljoen tegeltjes, waarvan 10% goud blad bekleed is.
Daarnaast had hij ook een privé dierentuin met exotische dieren, van impala's tot ijsberen. De meeste dieren zijn gedoneerd toen William in geldproblemen kwam tijdens de grote depressie, maar de zebra's lopen er nog steeds rond.
Het was een bijzonder project dat tegenwoordig wordt gemanaged door de Californische staat. De familie Hearst heeft nog wel het recht om er af en toe te komen om in het zwembad te zwemmen of er een bruiloft te geven, bijvoorbeeld. Maar het gros van de tijd worden er toeristen rondgeleid.
De estate voelt aan als een mediterraans dorp. Op de voorgrond zie je een gastenverblijf. De twee kerktorens zijn van het hoofdverblijf van Mr. Hearst.
En het toeristische hadden ze geperfectioneerd. Er was een gigantische cadeauwinkel, er waren meerdere gates voor het boarden van de bussen die je van het bezoekerscentrum naar het kasteel brachten onder begeleiding van een audiobandje met muziek en nog meer informatie. Er waren heel veel medewerkers en er werd een foto voor een groen scherm gemaakt voor je de bus inging. De foto kon je dan na afloop kopen.
Het voelde allemaal wat buiten proportie met het aantal bezoekers. Maar dat had waarschijnlijk ook te maken met het feit dat we er op een doordeweekse dag, buiten het seizoen en tijdens de laatste tour van de dag waren. Al met al vonden we het een leuke ervaring.
's Avonds sloten we af door de vierde wedstrijd van de World Series te beluisteren via de radio. Het staat nu helaas 3-1 voor Texas, dus morgenavond is het do-or-die voor de D-Backs.