Verwarming
π 3644 km π Calgary, Alberta, Canada
Onze laatste ochtend in de camper in Canada was weer fris. We besloten deze keer onszelf te verwennen en de verwarming aan te zetten. Verrassend snel werd het al een stuk dragelijker. Waarom deden we dat niet eerder? De Nederlandse zuinigheid met verwarming zit er blijkbaar nog in.
We waren voor de verandering vroeg opgestaan, aangezien we nog een stukje moesten rijden, de zwarte en grijze tanks moesten legen, opruimen en, het belangrijkste, de mountainbikes weer op het gehuurde fietsenrek moesten zetten. Tijdens de reis lagen de mountainbikes op het tweede bed boven de cockpit, maar dit mocht eigenlijk niet.
Het vroege opstaan werd ons gelukkig beloond met een mooie zonsopgang en rode gloeiende bergen. We bewonderden de bergen van Banff nog een laatste keer in de achteruitkijkspiegel.
In Airdrie, waar de camperverhuur zit, gingen we op zoek naar een sanidump. De eerste bestond niet meer, de tweede was sinds vandaag dicht voor de rest van het jaar. Ro moest een paar keer steken om de camper om te draaien. Ineens zagen we wat ritselen in de bosjes vlak voor de camper. We stonden alweer op scherp voor wildlife, maar het bleek een man van middelbare leeftijd die zijn eigen sanidump aan het legen was. De teller van iets te dichtbij gespotte plassende mannen komt daarmee op vier - één meer dan het aantal zwarte beren.
De derde sanidump was gelukkig wel open.
We kwamen bij de camperverhuur aan en maakten ons op voor de rekening van de trap. De man vroeg ons of alles goed was gegaan. Ja hoor, zeiden we, en noemden een paar kleine mankementen. Na dit voorspel zeiden we dat we het trapje hadden verbogen door in een pothole in de weg te rijden. "Ach, geen probleem", zei hij, "als jullie het zonnescherm eraf hadden gereden had ik het wel genoteerd, maar deze laat ik gaan."
Gelukkig. Die gratis campingplaats bleef dus gratis.
Door het shuttlebusje van de verhuur werden we naar ons hotel gebracht. Daar vroegen we of we de fietsen weer in de kelder konden stallen. Dat kon. In de kelder aangekomen zagen we dat onze fietsdozen voor in het vliegtuig inmiddels bij het oud papier lagen, ondanks dat ze gelabeld waren als bagage. We haalden ze er snel weer uit, want in Calgary kan je op het vliegveld niet zo'n doos kopen.
Op de hotelkamer vond Ro ineens één van de twee autosleutels van de camper in zijn tas. De sleutelproblemen zetten door, dit keer hebben we er een te veel.
Eerst belangrijkere zaken: we hadden honger. We besloten wat te eten bij één van de twee Tim Hortons naast het hotel. Ro nam een espresso. De grote bakken normale koffie zijn niet helemaal zijn ding.
Daarna gingen we naar de wasserette. Tijdens het wassen belde Ro met de verhuur. De sleutel konden we wel achterlaten bij de receptie. De man van de shuttle zou het de volgende dag dan wel weer meenemen. De vrouw van de receptie keek me enigszins vragend aan toen ik kwam met dit verzoek, maar nam de sleutel uiteindelijk in ontvangst.
Onderweg naar de wassalon kwamen we langs een demonstratie. Aan de ene kant van de weg stonden anti-LGBTQ-ers tegen drag queens te protesteren en aan de andere kant een tegenbeweging voor LGBTQ-acceptatie. Er was politie aanwezig, maar het leek er vreedzaam aan toe te gaan.
'S avonds was het tijd voor een afscheidsdiner met de Canadese familie. Het was een hele leuke gezellige avond. De familie was fervent volger van ons blog, dus we hoefden ze niet veel meer te vertellen.
Een grappig verhaal was nog dat M. vertelde dat zijn zoon A. precies dezelfde herinneringen had als Ro van het bezoek van 20 jaar geleden: trampolinespringen bij de buren en worstelen kijken op tv.
De kleden die we van oom P. hadden geleend mochten we houden. ΓΓ©n kleed zou sowieso naar de kringloop gaan, de andere had hij inmiddels al vervangen.
Een deel van de familie had hun volgende trip naar Europa al vastgelegd. Hetzelfde huisje in Lippenhuizen was alvast gereserveerd voor 2025. Je weet maar nooit, het kan hard gaan met die vakantiehuisjes.