π« YYC π¬ SEA
π 0 km π Seattle, Washington, Verenigde Staten
Vandaag sloten we onze tijd in Canada af en begonnen we aan ons avontuur in de Verenigde Staten. We hebben veel gedaan en gezien in Canada, maar we hadden er makkelijk nog een paar weken extra kunnen vertoeven.
De ochtend bestond uit uitslapen en de tassen tactisch herinpakken. Daarna hebben we geluncht bij Maven, een uitstekend brunchrestaurant op een kwartiertje lopen van ons hotel. Ro had runderwang met spΓ€tzle en Ies had Gravlax zalm met rijst, nori en een gepocheerd ei. Het was het lekkerste eten dat we hebben gehad in Canada. Daarna namen we wentelteefjes met een gember- en ahornsiroopsausje. De wentelteefjes waren gemaakt van 3 cm dik briochebrood. Heerlijk!
Na dit culinaire hoogtepunt wachtten we in de hotellobby op de taxi en op het vliegveld begon de operatie om de fietsen in te pakken met de dekens van oom P.
De vlucht naar Seattle duurde slechts 1 uur en 40 minuten en we landden voordat we het wisten. Voor ons gevoel duurde het wachten op de bagage langer. De fietsdozen zagen er niet goed uit en fietsen vielen er zelfs half uit toen de vliegveldmedewerkers ze bij de odd-sized luggage dumpten. We tapeten de gaten en scheuren aan elkaar zodat we de fietsen in de doos naar het hotel konden vervoeren.
Een paar dagen van tevoren hadden we ons hotel in het centrum van Seattle geannuleerd en een hotel naast het vliegveld geboekt. Dit deden we omdat de shuttle service van de camperverhuur alleen mensen oppikte van een aantal selecte locaties. Bovendien kwamen we 's avonds pas aan, dus we zouden niet veel tijd hebben om Seattle te verkennen.
Aangezien het hotel praktisch naast het vliegveld lag, dachten we makkelijk te kunnen lopen. Het was 750 meter, dus nog wel te doen met vier tassen en de twee dozen. Dat plan lieten we echter na 100 meter lopen varen. Het bleek toch te zwaar om twee fietsdozen van 22 kilo te tillen, terwijl we elk twee tassen van 23 en 8 kilo op onze rug en buik droegen.
Het alternatief was om een vliegveldkarretje te gebruiken. Alleen moest je die op dit vliegveld voor $8 (!) huren. Ies spotte gelukkig een kar die niet goed was teruggebracht en niet op slot stond. Met de fietsdozen hierop ging het een stuk beter, al was het soms even manoeuvreren bij smalle stukjes.
De stoep liep gelukkig door tot aan het hotel - je weet maar nooit met zo'n op auto's ingesteld land. Terwijl we liepen werden we ingehaald door een shuttlebus met het logo van het hotel. Misschien hadden we die moeten nemen?
Zonder kleerscheuren bereikten we het hotel en checkten we in. We vroegen de receptioniste om suggesties voor taxi's die ons morgen met de fietsdozen naar de camperverhuur konden brengen. De camperverhuur bood wel een "shuttle service" aan, maar dit bleek gewoon een Uber te zijn. Geen garantie dat de grote bagage daarin paste. De receptioniste vroeg waarom we niet gewoon met de camper langs het hotel kwamen om de fietsen op te pikken. We waren er stil van. Dat was inderdaad een veel beter idee, de camperverhuur is niet ver van het hotel.
Na het inchecken gingen we naar een restaurant even verderop voor avondeten. In het restaurant was een liveoptreden van een man die bijzonder goed kon zingen. Hij zong typisch Amerikaanse nummers zoals "Walking in Memphis". Het restaurant had een grote menukaart (letterlijk, zie foto). Ies koos de impossible burger ("is dit niet gewoon een vleesburger?") en Ro de fettuccine met schelpjes ("lekker").
Groot menu, handig als je even genoeg van elkaar hebt na drie weken.
Tijdens het betalen werd ineens duidelijk dat we niet meer in Canada waren. In Canada konden we altijd betalen met onze telefoon en op het pinapparaat aangeven hoeveel fooi we wilden geven. Hier wilden ze de fysieke kaart hebben. Deze werd dan door de ober meegenomen en bij de kassa geswiped, waarna je een nieuwe rekening kreeg waar je de fooi op kon aangeven.