Zalm
π 3690 km π Ainsworth State Park, Oregon, VS
We werden wakker als enige op onze gratis campsite. Het was halfbewolkt. Hopelijk blijft dat zo of wordt het beter, want straks is er een gedeeltelijke zonsverduistering: tot 88-90% van de zon wordt deze ochtend even geblokkeerd door de maan. Dit wordt ook wel de Ring of Fire genoemd.
We waren vroeg opgestaan om alvast een stukje te kunnen rijden richting onze bestemming, Mount Hood. Onderweg maakten we om 9:00 een stop langs de weg om de verduistering te bekijken. Het begon al langzaam donkerder te worden.
Eerst probeerden we het fenomeen te bekijken met de pinhole camera die Ro de avond ervoor had gefabriceerd van een bierverpakking.
Het kleine gaatje (pinhole), onder op de afbeelding, is moeilijk te zien. Boven is het kijkgat en in de doos een wit papiertje als projectiescherm.
Dit werkte, maar het beeld was heel klein.
Daarna probeerden we het door het beeld van de verrekijker te projecteren op de zijkant van de camper. Dit werkte een stuk beter.
Toevallig kwam er net een extra wolk voor de zon toen de verduistering haar maximum bereikte. Door deze wolk + zonnebril konden we zelfs even de verduistering direct zien. Ies zette nog even het nummer "Ring of Fire" van Johnny Cash op om het compleet te maken.
Daarna reden we door voor een wandeling. We liepen door een bos, richting een meertje genaamd "Mirror Lake," waar, als het helder zou zijn geweest, je de weerspiegeling van Mount Hood zou kunnen zien.
Mirror Lake, zonder weerspiegeling van Mount Hood vanwege de bewolking.
Vervolgens liepen we naar de top van de berg genaamd Tom, Dick and Harry Mountain (Jan en alleman berg). Vanaf deze berg hadden we wel een uitzicht op Mount Hood.
Mount Hood met op de achtergrond misschien Mount Adams.
Het afdalen ging snel en we waren relatief vroeg weer bij de camper.
Daarna reden we door naar de Columbia River Gorge. Hier reden we langs de rivier over een kronkelend weggetje met mooie uitzichten. We reden over een smalle metalen tolbrug de Columbia rivier over en kwamen weer in Washington terecht, waar we deze camper hebben opgehaald.
Ro las dat er veel zalm zich voortplantte in de Columbia rivier en dat je deze kon zien zwemmen. Vooral bij een grote waterkrachtcentrale, de Bonneville dam, met een vistrap kon je ze goed zien.
Bij aankomst zagen we bordjes met "bezoekerscentrum rechtdoor," maar er stond een hek en een serieus uitziende beveiliger. We vroegen aan de man of dit de plek was om de zalm in de vistrap te zien. Dat wist hij niet. We parkeerden verward vlakbij de ingang. Vanaf hier kon je over het water kijken, wellicht was hier iets van zalm te zien?
Dat was er niet. We controleerden nogmaals online of dit de plek was. Ja, dat was het. OkΓ©, terug naar de beveiliger. Deze keer vertelden we hem dat we graag door het hek wilden naar het visitor center.
We kregen een aantal vragen op ons afgevuurd: "Wat komen jullie hier doen?", "Hebben jullie vuurwapens, drones of vuurwerk bij jullie?". "Dan wil ik nu de binnenkant van jullie voertuig bekijken." We deden de deur open maar zijn weg werd geblokkeerd door een paar waterflessen die tijdens het rijden naar de onderste trede van het trappetje waren gevallen. Hij wierp een blik via de zijingang van onze camper. Hij hoefde niet naar binnen. Het was goed.
We reden door en parkeerden op een grote parkeerplaats, waarvan slechts een enkele plek bezet was.
Zou dit wel goed zijn? We hadden een aantal positieve reviews gelezen, maar ook een recente die zei dat er niets te doen was. Dit leek meer op de laatste review.
We liepen naar de ingang, waar een oudere man in een rood hesje stond met "vrijwilliger" erop. We spraken hem aan en vertelden we dat we de zalmen wilden zien. Dat kon! Als we even wachtten, zou hij toevallig over een kwartier beginnen met de tweede en laatste rondleiding van vandaag. Wat een geluk. Waren we hier even later geweest, dan hadden we dit gemist - je kon namelijk niet overal naar binnen zonder begeleiding.
We zeiden dat we uit Zwitserland kwamen en hij werd helemaal enthousiast. Daar was hij ook ooit eens geweest en hij begon plekken te noemen die hij had bezocht: Berner Oberland, Lauterbrunnen, Jungfrau en Appenzell. Hij rakelde alle namen zo op. Petje af.
De rondleiding begon met wat geschiedenis over de faciliteiten. Het tweede gedeelte van de dam en het museum stamden uit de jaren 80. Dat was ook zichtbaar aan de kleur van het tapijt in het museum: jaren 70 retro oranje.
De man was gepensioneerd en gaf hier eens keer per week rondleidingen. Hij was zelf waterbouwkundig ingenieur geweest. Hij was het stereotype bèta, gesprekken met hem liepen soms een beetje moeizaam.
Daarna bekeken we de hal waarin acht gigantische generatoren energie opwekken. De man vertelde over de werking en verschillende onderdelen van de hal en turbines.
Ook zagen we de grootste moersleutels die we ooit hadden gezien.
Vervolgens liepen we naar de vistrappen. Daar zagen we water door een lange tunnel met verlichting erboven. De tunnel voert de zalmen van de oude vistrap naar de nieuwe, omdat alle vissen langs het "telstation" moeten. Ze wilden tijdens het bouwen van de tweede dam niet een extra telstation aanleggen. De verlichting hing er op aanraden van de biologen. Ro vroeg of het licht 's nachts uitging. Dat wist hij niet.
We liepen door naar het aquarium waar je de vissen achter het glas door de trappen kon zien zwemmen. Ook zagen we het telstation. Een klein kantoortje met een eigen raampje waar iemand overdag handmatig de voorbijzwemmende vissen per soort zit te tellen.
Voor het aquarium was een tribune waar je op kon zitten. Blijkbaar kwamen er ook wel eens meer mensen langs. Wij waren op dat moment de enigen.
We stonden een tijdje voor het glas en zagen verschillende soorten zalmen en andere kleine visjes langs zwemmen. De gids vertelde dat de zalmen die een klein vinnetje op hun rug misten, van een kwekerij kwamen. De vissen met vinnetjes waren wilde zalmen. De zalm wordt hier in de buurt gekweekt om de populatie een beetje op te krikken en het hele ecosysteem te ondersteunen. Vissers mogen per dag maar een beperkt aantal wilde zalmen vissen.
We bedankten de gids en liepen naar de uitgang. Bij het verlaten van het gebouw hoorden we nog net de gids achter ons enthousiast tegen zijn collega achter de balie (em voor zover wij hadden gezien de enige andere persoon in het gebouw) zeggen: "They're from Switzerland!".
Na het zien van de zalm hadden we ook wel zin om wat zalm te eten. Zou het hier wel lukken lekkere zalm te vinden? In Canada was het ons nog niet gelukt.
We reden door een naburig dorpje op aanraden van de gids en hier was inderdaad een viswinkeltje. We kochten er wat gerookte traditionele (van de natives) zalm en wat verse zalm en besloten om er te eten: vis en chips en een broodje gerookte zalm. Heerlijk!
Na al deze belevenissen was het tijd om een camping te zoeken. We vonden iets in de buurt en reden erheen. Voor de ingang sloeg een andere camper net voor ons het terrein op, maar ging ook direct weer weg. Toen wij het terrein opreden zagen we waarom: een bord met "Full."
We besloten toch maar even een rondje over de camping te rijden. Er waren wel veel lege plekken, maar bij allemaal stond een bordje met "gereserveerd." Behalve bij een, maar dat was een plek voor invaliden. Helaas.
Bij de ingang van het park zochten we op internet naar een andere camping. Ineens zagen we een man voorbij lopen in rangeroutfit die leek alsof hij hier dingen runde. Ies sprong uit de auto en vroeg hem of er nog plek was. Dat was er toch, die laatste plek was niet uitsluitend voor invaliden.
Wat een geluk hadden we vandaag. Het was net helder genoeg om de zonsverduistering te zien met een wolkje op het perfecte moment, we kwamen precies op tijd voor een tour bij de waterkrachtcentrale en nu hadden we ook nog het laatste campingplekje.